Bibliografia Pogórz: Przemyskiego, Strzyżowsko-Dynowskiego

Recenzje, nowości, polecane tytuły

Bibliografia Pogórz: Przemyskiego, Strzyżowsko-Dynowskiego

Postprzez Misieg » 3 kwi 2009, o 11:26

Pogórze Przemyskie Przewodnik
Autor: Kryciński Stanisław
Cena:29,00 zł.
ISBN:978-83-89188-64-9
Wydawca:Rewasz

384 strony formatu B6, 32 strony ze zdjęciami barwnymi, 80 ilustracji czarno-białych w tekście, 27 szczegółowych mapek i planów miejscowości, Broszura szyta nićmi. Oprawa miękka ze skrzydełkami. Wydanie III zaktualizowane i rozszerzone. Pruszków 2007

Pogórze Przemyskie... Pogranicze dwóch narodów... Kraina burzliwej historii, opustoszałych wiosek, dzikich lasów, zapomnianych cerkiewek. To jakby drugie Bieszczady, wprawdzie bez połonin, lecz także bez masowego ruchu turystycznego, szkolnych wycieczek i kiosków z pamiątkami. Ty znajdują się najstarsze cerkwie na terenie Polski, do położonej tu Kalwarii Pacławskiej pielgrzymują tysiące ludzi, tu możemy zobaczyć pozostałości po jednej z najpotężniejszych twierdz europejskich z czasów I wojny, tu w zagubionym w przygranicznej puszczy Arłamowie znajdował się ośrodek rządowy - znane miejsce polowań a potem miejsce gdzie był internowany Lech Wałęsa.

Jak zwykle, najobszerniejszą część przewodnika stanowi Słownik miejscowości zawierający szczegółowe informacje krajoznawcze o wszystkich miejscowościach na omawianym terenie, w tym także nieistniejących.

Ostatnie 10 stron przewodnika to informacje praktyczne tzn. jak dojechać na Pogórze Przemyskie, gdzie przenocować, gdzie zjeść, gdzie się leczyć, gdzie szukać pomocy w różnych przypadkach.

Warto odwiedzić Przemyśl i Pogórze Przemyskie.

Trasy opisane w przewodniku
Zwiedzamy Przemyśl
W kręgu Przemyśla
1.1 Przemyśl - Wapielnica - Brylińce - Kopyśno - Kopystańka - Rybotycze
1.2 Przemyśl - Wapielnica - Szybenica - Huwniki - Kalwaria Pacławska
1.3 Przemyśl - Wapielnica - Prałkowce - Tarnawce - Krasiczyn
1.4 Dybawka - Prałkowce - Grochowce - Łuczyce - Jaksmanice - Siedliska
1.5 Kuńkowce - Ujkowice - Duńkowiczki - Żurawica - Bolestraszyce

Masyw Suchego Obycza
2.1 Huwniki - Kalwaria Pacławska - Suchy Obycz - Arłamów - Jureczkowa
2.2 Arłamów - Trójca - Łomna - Bircza

Okolice nadsańskie
3.1 Krasiczyn - Krzeczkowa - Sufczyna - Piątkowa - Dylągowa - Dynów
3.2 Dobra Szlachecka - Ulucz - Żohatyn - Piątkowa - Słonne
3.3 Dobra Szlachecka - Lachawa - Leszczawka - Kuźmina

Sanockie Góry Rusztowe
4.1 Tyrawa Wołoska - Rakowa - Słonna - Liszna - Orli Kamień - Sanok
4.2 Załuż - Sobień - Przysłup - Bezmiechowa - Jankowce - Lesko
4.3 Jureczkowa - Chwaniów - Kamienna Laworta - Ustrzyki Dolne

Birczański Łącznik
Kopysno - Bircza - Leszczawa Górna - Roztoka - Zawadka - Rakowa
Załączniki
pogprz.jpg
pogprz.jpg (5.98 KiB) Przeglądane 2181 razy
http://picasaweb.google.com/michal.organ" - cyfrowa galeria bieszczadzka
http://pogorze.phorum.pl/index.php" - pogórzańskie klimaty, wszystko co w pogórzach piszczy
nr gg: 5476043
Avatar użytkownika
Misieg
Niedzielny turysta bieszczadzki
 
Posty: 135
Dołączył(a): 15 mar 2009, o 23:00

"Szlaki turystyczne Ziemi Przemyskiej"

Postprzez Misieg » 21 kwi 2009, o 21:56

Najnowsza pogórzańska pozycja książkowa:

SZLAKI TURYSTYCZNE ZIEMI PRZEMYSKIEJ

autor: Dariusz Hop - przewodnik z przemyskiego oddziału PTTK, współautor mapy Demartu po Pogórzu Przemyskim

Wydany przez Urząd Miejski w Przemyślu, 152str, kolorowe zdjęcia praktycznie na każdej stronie, ( książka podobna do serii wydawnictw po Przemyśli i Twierdzy Przemyśl).

Spis treści:

Wstęp
Wskazówki Praktyczne
Przydatne telefony i strony internetowe
Dzieje Przemyśla i ziemi przemyskiej
Przemyski szlak spacerowy niebieski
Przemyski szlak spacerowy czerwony
Szlak czerwony Przemyśl - Sanok
Szlak niebieski karpacki Dynów - Ustrzyki Dolne
Szlak czarny forteczny południowy Łapajówka - Dybawka Dolna
Szlak czarny forteczny północny Kuńkowce - Bolestraszyce
Szlak zielony Przemyśl - Bachórz
Szlak żółty rybotycki Suchy Obycz - Kopystańka
Szlak zielony arłamowski Leszczawa Dolna - Jamna
Szlak żółty Pruchnik - Dubiecko

koszt: ok 11zł

Wewnątrz załączona schematyczna mapka szlaków
http://picasaweb.google.com/michal.organ" - cyfrowa galeria bieszczadzka
http://pogorze.phorum.pl/index.php" - pogórzańskie klimaty, wszystko co w pogórzach piszczy
nr gg: 5476043
Avatar użytkownika
Misieg
Niedzielny turysta bieszczadzki
 
Posty: 135
Dołączył(a): 15 mar 2009, o 23:00

"Cmentarze przemyskie przewodnik"

Postprzez lucyna » 16 maja 2009, o 14:11

Pora zawędrować na Pogórze Przemyskie, które bardzo lubię. Misieg coś nie pisze więc ja polecę tu kilka moim zdaniem ciekawych książek. Na pierwszy ogień wezmę zakupiony w antykwariacie przewodnik wydany w 1981 r. Jest w pewnej mierze zdesaktualizowany ale bez wątpienia warto po niego sięgnąć.
"Cmentarze przemyskie przewodnik" praca zbiorowa został wydany przez Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Przemyślu. Jest to mini kompendium wiedzy o nekropoliach przemyskich. Otwiera go rozdział napisany przez Augusta Fenczaka "Zarys dziejów cmentarzy przemyskich" opisujący nekropolie od okresu staropolskiego do czasów Polski Ludowej. Irena Zając i Maria Ziębińska oprowadzają czytelników po cmentarzu głównym, analizują stylistycznie pomniki nagrobne i je "typologizują' oraz przedstawiają charakterystykę pól cmentarza. Publikacja siermiężnie wydana zawiera 59 czarno-białych zdjęć, przypisy, indeks nazwisk i bibliografię oraz plan Cmentarza Głównego.

Spis treści
August Fenczak Zarys dziejów cmentarzy przemyskich
1. Cmentarze w okresie staropolskim
2. Stary Cmentarz
3. Cmentarz Główny
4. Inne cmentarze XiX i XX wieku
5. Cmentarze w okresie Polski Ludowej
Przypisy
Irena Zając i Maria Ziębińska Cmentarz Główny
1. Pomniki nagrobne typologia i analiza stylistyczna
2. Charakterystyka pól cmentarza ze wskazaniem grobów interesujących pod względem artystycznym i historycznym
Przypisy
Literatura
Ilustracje
Indeks nazwisk

Tytuł: "Cmentarze przemyskie przewodnik"
Praca zbiorowa
Wydanie: I
Stron: 94
ISBN:
Wydawnictwo: Polskie Towarzystwo Historyczne Przemyśl
Przemyśl 1981

"Cmentarze w okresie staropolskim" str. 3
"Cmentarze związane ściśle z kulturą i obyczajami pokoleń od wieków stanowiły i stanowią do dziś nierozłączny element krajobrazu osad ludzkich. Ich ilość i wielkość uzależniona była od charakteru i stopnia rozwoju skupisk ludzkich w kolejnych okresach historycznych. Zwłaszcza w ośrodkach miejskich występowało wiele cmentarzy. W związku z rozwojem przestrzennym miast stare ulegały likwidacji, a w ich miejsce powstawały nowe. Po wielu z nich nie ma dziś żadnego śladu w terenie. O wielu nie zachowały się nawet wzmianki w źródłach pisanych, a stwierdzenie ich istnienia i lokalizację umożliwiają tylko prace archeologiczne.
Na terenie Przemyśla najstarsze cmentarze znamy głównie dzięki badaniom archeologów. W ich świetle najwięcej możemy powiedzieć o cmentarzu odkrytym na Górze Zamkowej na terenie wczesnośredniowiecznego grodu przemyskiego.
Gród obronny założony został w Przemyślu w X wieku. Otoczony wałem ziemnym wzmocnionym wewnątrz konstrukcja z drewna posiadał zabudowę drewnianą - chaty o konstrukcji zrębowej. Na przełomie X-XI w, powstała w jego obrębie centralna budowla - rotunda połączona z paladium - wybudowana z kamienia. Istnienie rotundy stanowiącej niewątpliwie kapicę grodową zdaje się sugerować możliwość występowania w jej najbliższym sąsiedztwie pochówków osób z otoczenia księcia, czy jego namiestnika. Prace wykopaliskowe jednak takich pochówków nie potwierdziły.
Odkryty na dziedzińcu Zamku cmentarz archeologowie łączą z inną budowlą sakralną - cerkwią fundacji księcia Wołodara, po której zachowała się tylko posadzka mozaikowa i kamienne detale architektoniczne. Cmentarz ten datowany na wiek XII zawierał kilkadziesiąt trumien dębowych, w których prócz szkieletów ludzkich zachowały się relikwie obuwia skórzanego oraz metalowe elementy odzieży. Został on zlikwidowany w wieku XV.
We wczesnym średniowieczu cmentarze istniały także w osadach otaczających gród przemyski. Ich ślady odnaleziono na Zasaniu przy ulicy Grunwaldzkiej oraz na Kazanowie. Pierwszy z nich, którego pochówki odkryto w roku 1896 i 1911 datowany jest na okres XII-XIII w. Cmentarz otaczał także datowaną na XII-XIII w. rotundę św. Mikołaja, której relikty znajdują się w podziemiach katedry.
w latach 1976-1977 przemyscy archeologowie dokonali jeszcze jednego, rewelacyjnego odkrycia. Na Zasaniu przy ulicy Rycerskiej odkryto groby kryjące szczątki ludu staromadziarskiego. Pierwsze na ziemiach polskich cmentarzysko Węgrów datowane jest jest wstępnie na wiek X. Dalsze prace wykopaliskowe z pewnością pozwolą sformułować pełniejsze wnioski dotyczące czasu i okoliczności powstania tego cmentarza. [...]"
lucyna
 

"Szlaki turystyczne Ziemi Przemyskiej Przewodnik"

Postprzez lucyna » 28 cze 2009, o 19:24

Właśnie przeglądam zacny przewodnik polecony przez Michała. Podoba mi się, szczególnie prezentacja szlaków. Widać, że Autor bardzo dobrze zna teren i potrafi o nim ciekawie opowiadać. Jest to wydawnictwo Urzędu Miejskiego w Przemyślu, które można nabyć za grosze. Kosztuje około 5 zł.
Jednym z najciekawszych i stojących na wysokim poziomie merytorycznym przewodników poświęconych Pogórzu Przemyskiemu i Górom Sanocko-Turczańskim jest bez wątpienia książka wydana przez Urząd Miejski w Przemyślu w formie kieszonkowej "Szlaki turystyczne Ziemi przemyskiej" Dariusza Hopa. Autor jest przewodnikiem należącym do PTTK w Przemyślu, znakomicie zna teren, przewędrował te szlaki w wielokrotnie co jest widoczne przy lekturze przewodnika. Dariusz Hop napisał klasyczny przewodnik opisujący przejścia po poszczególnych szlakach i trasach, atrakcje mijanych miejscowości, ciekawe pod względem przyrodniczym czy kulturowym miejsca. Wydawnictwo jest bez wątpienia godne polecenia wszystkim miłośnikom wędrówki i osobom zainteresowanym poznaniem części Ziemi Przemyskiej. Przewodnik jest starannie wydany w formie kieszonkowej, ilustrowany wieloma kolorowymi fotografiami, posiada mapkę ze schematem przebiegu szlaków turystycznych. jego niewątpliwym atutem jest cena, jest najprawdopodobniej dofinansowany przez Urząd Miejski w Przemyślu, cena - około 10 zł.

Spis treści:

Wstęp
Wskazówki Praktyczne
Przydatne telefony i strony internetowe
Dzieje Przemyśla i ziemi przemyskiej
Przemyski szlak spacerowy niebieski
Przemyski szlak spacerowy czerwony
Szlak czerwony Przemyśl - Sanok
Szlak niebieski karpacki Dynów - Ustrzyki Dolne
Szlak czarny forteczny południowy Łapajówka - Dybawka Dolna
Szlak czarny forteczny północny Kuńkowce - Bolestraszyce
Szlak zielony Przemyśl - Bachórz
Szlak żółty rybotycki Suchy Obycz - Kopystańka
Szlak zielony arłamowski Leszczawa Dolna - Jamna
Szlak żółty Pruchnik - Dubiecko

Tytuł: "Szlaki turystyczne Ziemi Przemyskiej Przewodnik"
Autor: Dariusz Hop
Wydanie: I
Stron: 152
ISBN: 978-83-923302-3-3
Wydawnictwo: Urząd Miejski w Przemyślu
Przemyśl 2008


Moim zdaniem jednymi z najciekawszych szlaków w Polsce są trasy forteczne wytyczone po terenie Twierdzy Przemyśl. Jest ich dwa: szlak forteczny południowy i szlak forteczny północny. Może przetoczę fragmenty przewodnika poświęconego tym trasom.
str.98
"Szlak czarny forteczny południowy Łapajówka - Dybawka Dolna
Przebieg szlaku: Łapajówka-fort XV "Borek"- Siedliska - fort I "Salis Soglio"- Jaksmanice - fort II " Jaksamanice"- Łuczyce - fort III "Łuczyce"- Nehrybka - fort IV "Optyń"- Pikulice -fort V "Grochowce- fort VI "Iwanowa Góra"- Wapielnica (394 m ) - Prałkowce - fort VII "Prałkowce"-Dybawka Górna

Długość szlaku: 36 km
Czas przejścia: 9 godzin (liczony bez przerw na dłuższy postój, obejmuje krótkie zwiedzanie tylko głównych fortów na trasie).

Szlak usytuowany po prawej stronie Sanu umożliwia dotarcie do wszystkich głównych fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Przemyśl. Szlak przebiega przez skrawek Kotliny Sandomierskiej dalej przez Płaskowyż Mościski i Bramę Przemyską należącą do Płaskowyżu Sańsko-Dniestrzańskiego oraz wschodni kraniec Pogórza Przemyskiego. [...]"

str. 111
"Szlak czarny forteczny północny Kuńkowce-Bolestraszyce
Przebieg szlaku: Kuńkowce - fort VIII "Łętownia"- Lipownica - fort IX "Brunner" - fort X "Orzechowce"- Bażantarnia - fort XI "Duńkowczyki" - Duńkowczyki - fort XII "Werner"- Żurawica - fort XIII "San Rideau" - Bolestraszyce

Długość szlaku 19 km
Czas przejścia: 5 godz. (liczony bez przerw na dłuższy postój, obejmuje zwiedzanie tylko głównych fortów na trasie.
Szlak usytuowany po lewej stronie Sanu umożliwia dotarcie do wszystkich głównych fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Przemyśl. Szlak przebiega przez wschodni skraj Pogórza Dynowskiego i Pogórze Rzeszowskie kończąc się w Kotlinie Sandomierskiej."
lucyna
 

" Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego od Przemyśla po San

Postprzez lucyna » 27 sie 2009, o 12:42

Wczoraj moja kolekcja wzbogaciła się o wyjątkowo ciekawe i cenne trofea. Otrzymałam je od Pań z UG w Krasiczynie, którym także tą drogą dziękuję. Odniosłam wrażenie, że znamy się z przestrzeni wirtualnej. Smile
Wśród materiałów promujących Pogórze Przemyskie znajdowała się bardzo interesująca mapa "Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego od Przemyśla po Sanok Przemyśl, Kalwaria Pacławska mapa turystyczno-krajobrazowa" w skali 1:50 000. Dostałam kilka sztuk, pozostała mi jedna. Wczoraj bowiem zostawiłam materiały w autokarze i powędrowałam zwiedzać krasiczyński park. Pan Kierowca przejrzał mapę i zachwycił się nią. Podobnie kilku moich Kolegów. Znakomicie zna Pogórze Przemyskie i Dynowskie, jest nie tylko kierowcą autokaru ale także przez lata pracował wożąc drewno z lasu i żwir. Według Niego ta mapa ma bardzo dobrze przedstawioną sieć dróg, także lokalnych i stokówek. Ja ze swojej strony mogę powiedzieć, że po pierwszych oględzinach nic nie mogę jej zarzucić jeżeli chodzi o przebieg szlaków i ścieżek dydaktycznych. Naniesiono na nią także część ścieżek spacerowych, przyrodniczych i kulturowych co jest rzadkością na naszych mapach. Wśród nic jest także ta wokół Obarzyma.
Część opisowa jest naprawdę interesująca. Na drugiej stronie umieszczono także plan centrum Przemyśla w skali 1:10 000, mapkę "Budowle obronne Twierdzy Przemyśl" w skali 1:150 000, mapę poglądową "Związek Gmin Turystycznych Pogórza Dynowskiego" w skali 1:150 000, mapę "Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej Kalwaryjskiej w Kalwarii Pacłwawskiej" w skali 1:125 000.
Część opisowa poświęcona jest prezentacji walorów turystycznych Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego, przede wszystkim przyrodniczych. Oprócz tego zamieszczono tu charakterystykę gmin: Fredropol i Krasiczyn, podano informacje o twierdzy Przemyśl i Kalwarii Pacławskiej. Jest także tekst promujący Związek Gmin Turystycznych Pogórza Dynowskiego. To tę część mapy chciałabym Wam bliżej przedstawić ale niestety jest to niemożliwe. Autorzy zamieścili bowiem zastrzeżenie: "Wszystkie prawa zastrzeżone. Mapa ani żadna jej część bez pisemnej zgody wydawcy nie może być wykorzystywana w systemach odtwarzalnych bądź reprodukowana jakimkolwiek sposobem: otograficznym, elektronicznym, mechanicznym lub innym.
Przedstawiłam plusy tej mapy. Są i minusy. Jest ona ilustrowana. I tu pojawia się problem jakości zdjęć umieszczonych w tej publikacji. Moim zdaniem są one nijakie, przypominają fotki zrobione przez turystę w czasie wycieczki.

Tytuł: " Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego od Przemyśla po Sanok Przemyśl, Kalwaria Pacławska"
Mapa turystyczno-krajobrazowa 1:50 000
Wydanie: I
ISBN: 978-83-89720-94-8
Wydawnictwo: Grupa Cartomedia
Lublin 2010

Mapę można otrzymać w UG w Krasiczynie i w Zespole Parków Krajobrazowych w Przemyślu, ul. Wybrzeże Ojca Świętego Jana Pawła II 24, 37-700 Przemyśl
www.parkiprz.itl.pl
lucyna
 

"Twierdza Przemyśl mini przewodnik"

Postprzez lucyna » 24 lut 2010, o 10:25

Pomyliły mi się forty i to na naszym Forum więc musiałam sięgnąć do zawartości mojej biblioteczki. W tym wątku dużo mówimy o wydawnictwach Urzędu Miejskiego w Przemyślu. Odwalają kawał bardzo dobrej roboty. Promocja to silny punkt tych samorządowców, publikacje są bardzo ciekawe i wartościowe. Tak zastanawiam się czy nad opracowaniem materiałów nie pracują przewodnicy lub historycy regionaliści. Każdy z nich czy to mini przewodnik czy folder to znakomicie przygotowana pod względem merytorycznym publikacja. Ja wczoraj posiłkowałam się mini przewodnikiem "Twierdza Przemyśl" Tomasza Idzikowskiego. To maleńka książeczka przesączona wiedzą i tą teoretyczną, i to praktyczną, taka mini mini monografia na dodatek bogato ilustrowana. Są tu zarówno zdjęcia aktualne jak archiwalne, mapki, reprodukcje plakatów, plany i schematy fortów, dołączono także mapkę fortecznych szlaków rowerowych. Całość jest pomysłowa, niezmiernie ciekawa i przydatna. Jest to publikacja przeznaczona dla turystów nieobeznanych ze sztuką fortyfikacyjną więc są tu krótkie opisy poszczególnych obiektów, tras dojazdowych, przybliżono niebezpieczeństwa czyhające w każdym obiekcie, napomknięto także o innych obiektach z I wojny występujących obok fortów. Opisano także rdzeń fortyfikacji, koszary,cmentarze, muzea i organizacje. Dodano i słowniczek trudniejszych terminów.
Jednym słowem jest to świetna publikacja kosztująca grosze. Przewodniczek kosztuje coś około 10 zł.
http://www.przemysl.pl" target="_blank
Avatar użytkownika
lucyna
Zbanowany
 
Posty: 2158
Dołączył(a): 1 lut 2010, o 10:04
Lokalizacja: Góry Sanocko-Turczańskie

"Twierdza Przemyśl mini przewodnik"

Postprzez lucyna » 2 wrz 2010, o 18:04

Tytuł: "Twierdza Przemyśl mini przewodnik"
Autor: Tomasz Idzikowski
Wydanie: I
Stron: 56
ISBN: 83-918937-7-4
Wydawca: Urząd Miejski w Przemyślu
Przemyśl 2005

"Twierdza Przemyśl" str. 30
"Fort VIII "Łętownia"
Zbudowany w latach 1854-1855 jako siedmioboczny szaniec artyleryjski nr 4. W roku 1878 szaniec zmodernizowano dobudowując koszary, schron główny oraz poprzecznice. W latach 1881-1882 na miejscu szańca wybudowano jednowałowy fort artyleryjski. Fort założono na pięciobocznym zarysie, w części szyjowej znajdowały się koszary, przed nimi schron główny z magazynami amunicji, wzdłuż wału rozmieszczono stanowiska artyleryjskie oddzielone poprzecznicami mieszczącymi schrony pogotowia. Fosa broniona była z trzech kaponier oraz w części szyjowej ze stanowisk za murem Carnota. Na forcie zabezpieczone zostały wszystkie otwory studzienek, więc można go bezpiecznie zwiedzać. Nie należy jedynie wchodzić na strop koszar, z którego można spaść na dziedziniec. Fort oczyszczony jest z dzikiej roślinności i systematycznie koszony. Zwiedzając fort warto przejść się wokół niego i podziwiać piękny krajobraz roztaczający się z dwóch punktów widokowych.Obecnie fort jest dzierżawiony i od maja do września otwarty dla ruchu turystycznego. Można go zwiedzać w piątki od 15.00, zaś w soboty i niedziele od 11.00 do 19.00. Na forcie mieści się ekspozycja poświęcona Twierdzy Przemyśl, można tam również nabyć publikacje dotyczące tematu fortyfikacji. Odwiedzający mogą liczyć na oprowadzenie przez znawców tematu. Istnieje również możliwość zorganizowania imprezy rekreacyjnej.
Telefony kontaktowe na dzierżawców fortu: 604 665 756 lub 604 869 322
E-mail:fort8@poczta.onet.pl

Dojazd
Z drogi Przemyśl - Dynów w miejscowości Kuńkowice skręcamy w prawo i droga forteczną po ok. 2 km dojeżdżamy do fortu.

Uwaga
Na lewo i prawo do fortu zachowały się liczne pozostałości okopów z okresu oblężenia twierdzy."

.
Avatar użytkownika
lucyna
Zbanowany
 
Posty: 2158
Dołączył(a): 1 lut 2010, o 10:04
Lokalizacja: Góry Sanocko-Turczańskie

"Medyckie ogrody Pawlikowskich"

Postprzez lucyna » 3 wrz 2010, o 05:43

Mam zwyczaj przewozić sobie pamiątki z każdej wycieczki. Przeważnie są to książki, mapy, rzadziej albumy. Dzięki tej małej słabostce mam bardzo ciekawe pozycje wydawane przez muzea, parki itd. Wśród nich jest kilkanaście książek i folderów z Arboretum Bolestraszyckiego, przeważnie są one autorstwa Pana Prof. Jerzego Pióreckiego (jest On zwolennikiem powstania Turnickiego Parku Narodowego). Z ostatniej wycieczki przywiozłam m.in. "Medyckie ogrody Pawlikowskich" wydane w serii "Arboretum Bolestraszyce Zeszyt", ten ma numer 13. Jest to wykład Pana Profesora wygłoszony na sesji naukowej pt. "Medyccy Medyceusze", która odbyła się w Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej. Ród Pawlikowskich przede wszystkim kojarzy się z Tatrami i Podtatrzem, z kulturą, sztuką, literaturą, teatrem, ochroną dziedzictwa narodowego. Prof. Piórecki przedstawia inny, prawie nieznany aspekt ich działalności, czyli prace związane z powstaniem i funkcjonowaniem klucza medyckiego. Pawlikowscy byli właścicielami Medyki pod Przemyślem. Majątek nabył w 1809 r. Józef Benedykt Pawlikowski, w 1830 r. Józef Gwalbert założył tu szkołę ogrodniczą. Powstają tu jedne z największych w Europie, wzorowo prowadzone: ogrody, sady, szklarnie, palmiarnie. Hodowano tu 300 000 gatunków roślin za całego świata, w sadach rosło 1279 odmian jabłoni, 788 odmian grusz, 233 odmian śliw, 157 odmian wiśni, 50 odmian brzoskwiń, 30 odmian moreli, 130 odmian winorośli i i wiele, wiele innych. Medyckie ogrody słynęły z kamelii, co roku eksportowano stąd 10 000 tych kwiatów w 700 odmianach. Te wiadomości zachowały się dzięki temu, iż był wydawany tu katalog " Spis roślin w pomarańczarni i szklarni Ogrodu Medyckiego, wsi W Galicji, cyrkule przemyskim leżącej do sprzedania będących". W 1939 r. Pawlikowscy tracą Medykę.

"Medyckie ogrody Pawlikowskich" to bardzo ciekawa, moim zdaniem, publikacja. Składa się z dwóch części: opisu ogrodów i tego co z nich pozostało i z reprintu spisu roślin. Jest bardzo bogato ilustrowana, zwiera ryciny pokazujące bogactwo i piękno ogrodów oraz zdjęcia obrazujące stan dzisiejszy. Takie zestawienie robi wstrząsające wrażenie na czytelniku.

Spis treści:
Część I
Wstęp
Powstanie i rozkwit zakładu
Szkoła ogrodnicza
Oranżeria i szklarnie, inspekty
Klimatyzacja i uprawa krzewów, drzew, warzyw, zbóż i innych roślin obcego pochodzenia
Uwagi ogólne o małopolskim ogrodnictwie i szkółkarstwie w XIX i XX wieku
O ogrodach medyckich i Medyce - historyczna, społeczna i kulturowa trwałość przekazu
Dendroflora
Przemiany układu przestrzennego
Epilog

Część II
Józef Blaszek, 1838. Spis roślin w pomarańczarni i szklarni Zakładu Ogrodniczego w Medyce
Reprint
Biblioteka Narodowa w Warszawie

Piśmiennictwo
Dokumentacja konserwatorska

Tytuł: "Medyckie ogrody Pawlikowskich"
Autor: Jerzy Piórecki
Wydanie: I
Stron: 100
ISBN: 978-83-61441-21-2
Wydawca: Arboretum Bolestraszyce
Bolestraszyce 2010

"Medyckie ogrody Pawlikowskich" str.5

"Powstanie i rozkwit zakładu
Po pierwszym rozbiorze Polski Zofia. ks. Lubomirska kasztelanowa krakowska odstąpiła dobra dobromilskie rządowi austriackiemu, przyjmując w zamian z dawnych królewszczyzn klucz w Medyce. Jej to właśnie przypisuje się założenie pierwszych dużych ogrodów krajobrazowych w Medyce. W krótkim czasie i na krótki okres odstępuje ona Medykę rodzinie Głogowskich, od których w 1809 r. dobra medyckie zostały zakupione przez Józefa Benedykta Pawlikowskiego.
Optymalny rozwój zakładów ogrodniczych miał miejsce w pierwszej połowie XIX w. O jego rozmiarach wymownie świadczy fakt, że zgromadzone w Medyce przez Pawlikowskich kolekcje roślin ozdobnych, szklarniowych i gruntowych, w tym przeznaczonych do sprzedaży porównywalne z są z zasobami podobnych zakładów w Polsce dopiero w II połowie XX w. W ofercie handlowej "Spis roślin w pomarańczarni i szklarni ogrodu medyckiego (...)do sprzedania będących (Lwów 1835), (ryc.3 i 4) wymienionych jest 2300 gatunków i odmian. W ogrodach było wówczas 11 szklarni wyspecjalizowanych do uprawy roślin, m.in. ananasarnia, palmiarnia, storczykarnia, figarnia (ryc. 5-13). Najliczniejsze były kolekcje kamelii. Dziś są porównywalne tylko z kolekcjami w Ogrodach Botanicznych w Berlinie. Katalog roślin gruntowych uprawianych w ogrodach Pawlikowskich w Medyce wydany drukiem w Lwowie w 1841 r. obejmował 6 000 gatunków i odmian, między innymi: azalii - 100, kamelii - 450, dębów - 150, głogów - 150, lip - 20, robinii akacjowej - 80, róż - 280, topoli - 30, wiązów - 30, wierzb - ponad 100, wrzosów - 340.
Katalogi oferty handlowej miały duże znaczenie botaniczne i kulturowe w rozpowszechnianiu i poznawaniu roślin, zwłaszcza gatunków obcego pochodzenia. Obok nazw łacińskich podane były nazwy polskie. Było to wydarzenie w skali kraju.
"Sąsiad Medyki P.R." = Józef Ignacy Kraszewski w 1845 r. ogłosił w "Rocznikach Gospodarstwa Krajowego" dokładny opis zakładu składający się z następujących rozdziałów: szkoła ogrodnicza, klimatyzacja (dosłownie) krzewów, drzew, warzyw, zbóż i innych roślin obcego pochodzenia, szkółki handlowe, oranżerie i szklarnie, inspekta.
Pozostańmy przy powyższym podziale."
Avatar użytkownika
lucyna
Zbanowany
 
Posty: 2158
Dołączył(a): 1 lut 2010, o 10:04
Lokalizacja: Góry Sanocko-Turczańskie

"Roztocze Południowe część polska mapa turystyczna"

Postprzez lucyna » 15 gru 2010, o 13:54

Na Forum http://www.historycy.org/index.php?showtopic=75118 miałam przyjemność rozmawiać z jednym z Współautorów mapy "Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego". W czasie dyskusji wypłynął temat promocji innych wydawnictw CartoMedii. Autor powiedział kilka ciepłych słów o Roztoczu Południowym i mapie "Roztocze Południowe część polska". Tak składa się, że wspomnianą mapę turystyczną mam w swoich zbiorach,a samo Roztocze bardzo lubię, uważam za piękne i bardzo interesujące pod względem przyrodniczym i kulturowym.Szczególnie ciepło wspominam tereny cenne przyrodniczo: Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej z cudnymi szumami Tanwii i Południoworoztoczański Park Krajobrazowy wraz uzdrowiskiem Horyniec Zdrój.Warto wspomnieć też o prawdziwej perełce architektury drewnianej jaką bez wątpienia jest cerkiew w Radrużu. Niestety, byłam na Roztoczu tylko kilkakrotnie, prawie pogranicza województw podkarpackiego i lubelskiego nie znam więc nie jestem w stanie wypowiadać się o merytorycznej stronie mapy. Skoncentruję się na podaniu kilku podstawowych informacji o tym wydawnictwie.

Tytuł: "Roztocze Południowe część polska mapa turystyczna"
Skala: 1:50 000
Wydanie: I?
ISBN: 978-83-89720-44-3
Wydawnictwo: CartoMedia
Lublin

Część opisowa mapy:
Lokalna Organizacja Turystyczna "Roztocze"
Gmina Cieszanów
Gmina Horyniec
Gmina Susiec
Gmina Lubycza Królewska
Tomaszów Lubelski
Gmina Narol
Gmina Bełżec
Lubaczów

Mapa zawiera plany Horyńca Zdroju, Tomaszowa Lubelskiego, Lubaczowa
Avatar użytkownika
lucyna
Zbanowany
 
Posty: 2158
Dołączył(a): 1 lut 2010, o 10:04
Lokalizacja: Góry Sanocko-Turczańskie

"Obarzym - wioska szlaków"

Postprzez lucyna » 2 mar 2011, o 06:25

Zafascynowało mnie Pogórze Dynowskie. Jest tak odmienne od komercyjnych Bieszczadów. Na wycieczce topic158-170.html przez cały czas miałam wrażenie, że tam czas płynie wolniej, a
ludzie żyją swoistym rytmem nie spoglądając ciągle na zegarek. Cisną mi się na palce słowa dawno przeczytanego wiersza : wsi spokojna, wsi wesoła, który głos twej chale zdoła?
Przede mną leży ciekawa, bardzo specyficzna mapa " Obarzym - wioska szlaków mapa turystyczna" skala 1:25 000 wydana przez Compass. Na czym polega jej wyjątkowość? Jedyna znana mi turystyczna mapa, która nie przedstawia stanu faktycznego, lecz plany, zadania, które dopiero mają być zrealizowane. Stowarzyszenie Obarzym wyszło z założenie , że najpierw należy wydać materiały promocyjne, a dopiero później można dokończyć wytyczanie sieci szlaków. Dzięki takiemu rozwiązaniu mam tak na prawdę "dwie mapy": tę namacalną, papierową i schematy szlaków częściowo w nogach, a częściowo w głowie. Miałam przyjemność wędrować fragmentami trzech ścieżek spacerowych: żółtą, czerwoną i niebieską. Tylko jedna z nich, ta oznakowana kolorem czerwonym jest ukończona. Pozostałe są wyznakowane fragmentami, najprawdopodobniej w przyszłym roku prace będą kontynuowane. O walorach turystycznych tej miejscowości nie będę pisać, częściowo przedstawiałam je w czymś w rodzaju relacji, w innym wątku. Teren jest bardzo łatwy orientacyjnie, trasy wiodą/ będą wieść drogami polnymi, leśnymi, wyraźnymi ścieżkami. Raczej nie można tam zabłądzić. Wzgórza są w większości pokryte siecią pól, bezleśne, położone w dolinach wsie są z nich widoczne jak na dłoni. Dominantą w krajobrazie jest widoczna wstęga Sanu wokół której koncentruje się życie regionu. Trasy są dobre zarówno do wędrówki jak i do uprawniania narciarstwa biegowego, kolarstwa górskiego, łażenia na rakietach śnieżnych. Jest zakaz poruszania się po ścieżce quadami.
Sama mapa to dobra, rzemieślnicza robota jak większość materiałów wydanych przez Compass. Czytelna, aktualna, dobry podkład i legenda, bardzo łatwo można nią posługiwać się.
Naniesiona na nią są oprócz szlaków i ścieżek spacerowych projektowanych i istniejących granice poszczególnych wsi, sieć dróg polnych i leśnych, nazwy przysiółków i innych charakterystycznych miejsc, atrakcje turystyczne, wszelkie dane potrzebne turystom tj. godziny w których czynna jest przeprawa promowa, miejsca noclegowe, sklepy itd.
Ciekawa jest część opisowa mapy. Jest ona podzielona na trzy części. Historię Obarzyma przedstawił Jerzy F. Adamski, legendę o pochodzeniu osady stworzył Andrzej Potocki, a o projekcie kilka słów skreślił Koordynator projektu Piotr Szul.
Resumując: bardzo ciekawe wydawnictwo promujące Obarzym i część gminy Dydnia.

Tytuł: "Obarzym - wioska szlaków"
Praca zbiorowa
Skala: 1:25 000
ISBN: 978-83-7605-095-9
Wydanie : I
Wydawnictwo: Compass
Kraków 2009


"Obarzym - wioska szlaków

Co zrobić, czego dokonać, aby to, co nas otacza stało się bliższe, ciekawsze, piękniejsze? Pytanie to jeszcze bardziej zyskuje na znaczeniu w dobie licznych podróży zagranicznych i wyjazdów za pracą. Wyliczmy. Jest kościół, szkoła, dobra droga. Nie ma ..., braki oceniamy bardzo subiektywnie. Jest jednak coś, co nas wyróżnia spośród wielu środowisk - chęć i zapał do pisania nowych kart naszej wiejskiej historii.
Wiosną 2009 r. powstało Stowarzyszenie Obarzym 2009. Pierwszym jego działaniem był projekt złożony do Programu Integracji Społecznej dotyczący utworzenia wioski tematycznej "Obarzym - wioska szlaków". Realizację projektu rozpoczęły spotkania organizacji wiejskich. Wyjaśnianie, przekonywanie, zachęcanie. Dzień po dniu następowała realizacja postawionych zadań. Działania w ramach programu objęły poprawę wiejskiego boiska sportowego. Młodzież pielęgnowała zieleń, dbała o jego czystość i estetykę.
Przy pomocy Oddziału PTTK "Ziemia Sanocka" w Sanoku w obrębie wsi zostały wyznaczone piesze szlaki spacerowe. Ich przebieg rozpoczyna się od boiska sportowego w kierunku Działu. Następnie drogą leśną dochodzi się na Łaz, do punktu widokowego, z którego obejrzymy dolinę Sanu. Schodząc ze wzgórza, docieramy do drogi na Obarzym. Wędrujemy do kolejnego punktu trasy - Domu Tradycji i Kultury. Następnie południowym stokiem idziemy w kierunku Moczarek. Na ich szczycie równinną drogą przez Kamieniec docieramy do przystanku z widokiem na wzniesienia nad Dydnią i Wydrną. Stąd już kilka minut dzieli nas do końca pieszej wędrówki i najważniejszego jej punktu - Kaplicy pw. Zwiastowania Pańskiego z 1828 r.
Trasa jest przepiękna. Jej oznakowanie objęło również punkty widokowe na szczytach oraz osobliwości przyrody. Charakterystycznym przykładem jest "gruby buk" liczący ponad 200 lat. Drzewo rośnie na wzniesieniu Łaz. Obwód pnia na wysokości 1,2 m wynosi 462 cm, na jego korze widać rdzawe nacieki. Korodujące odłamki pamiętają działania z II wojny św.
Piesza turystyka nie wymaga wielu nakładów finansowych. Odpowiednie ubranie, wygodne buty, herbata w termosie - to wszystko, aby wyruszyć w trasę. Szlak spacerowy wyznaczono z myślą o dzieciach i młodzieży (ciekawostki fauny i flory) oraz wszystkich innych, którzy kochają przyrodę i świeże powietrze nasycone wonią eterycznych żywic sosnowych i jodłowych lasów.
W budynku remizy OSP w Obarzymie powstał Dom Tradycji i Kultury. Wśród eksponatów dawnego rzemiosła znajdują się m.in. prządka, żarna, cep. Można tutaj obejrzeć galerię Obarzymskie pieńki, która odkrywa przed zwiedzającymi czteroletnią historię odbywających się się w Obarzymie i w Niewistce plenerów malarskich. Pokazuje cząstkę prac młodych artystów z dwukrotnie zrealizowanych warsztatów rzeźbiarskich. Dom Tradycji i Kultury to przystanek dla wędrowca. Chwila na głębszy oddech i powiew zwizualizowanych myśli. Obok remizy urządzony został kolorowy plac zabaw. Zjeżdżalnia, sprężynowiec, huśtawka - szczyt pragnień najmłodszych, dający im tak wiele radości.
W centralnych punktach miejscowości usytuowane są dwie tablice przedstawiające obrzymską ofertę. Dodatkowe zainteresowanie turystów może wzbudzić II Szlak Architektury Drewnianej oraz trasa rowerowa Doliną Sanu. A w państwa ręce oddajemy mapkę z opisem wioski, historią i legendą.
Realizacja projektu Obarzym - wioska szlaków skupiła Społeczników, którym dziękuję za bezinteresowną pracę i pomoc. Urzeczywistnienie założeń wioski tematycznej było możliwe również dzięki Wójtowi Gminy Dydnia oraz Przedstawicielom programu Integracji Społecznej.
"Wymyślić wieś od nowa" tytuł jednej z publikacji o wioskach tematycznych stał się faktem. A jak wyglądać będzie "nowe"? To zależy już od nas...
Koordynator projektu
Piotr Szul"
Avatar użytkownika
lucyna
Zbanowany
 
Posty: 2158
Dołączył(a): 1 lut 2010, o 10:04
Lokalizacja: Góry Sanocko-Turczańskie

Następna strona

Powrót do Mapy, przewodniki i inne wydawnictwa z regionu

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zarejestrowanych użytkowników i 0 gości


Loading

O F I C J A L N E    F O R U M    D Y S K U S Y J N E    S E R W I S Ó W:
               

Forum bieszczadzkieforum.pl używa plików typu cookies do poprawnego działania strony, w celach statystycznych, reklamowych, w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz by umożliwić logowanie zarejestrowanym użytkownikom. Korzystanie z forum bieszczadzkieforum.pl, bez zmian ustawień w używanej przez Państwa przeglądarce internetowej oznacza zgodę na wykorzystywanie technologii cookies i zapisywanie ich w pamięci Państwa urządzenia zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

cron