Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl

tym razem wyjazd okazał się być przebiegać pod znakiem chmur
Sobota rano- za oknami śnieg!! pierwsza mysl : będzie zdjęcie na edycję IX
druga myśl: nie mamy zimowych opon a w planach dojechać do Bukowca. Ale co tam-nasza terenówka dała radę i suma sumarum do źródeł Sanu( które wyschły) dotarlismy . A po drodze było tak:













Niedziela :LEJE. Krótka narada i znów nie dajemy odpocząć samochodzikowi , na początek ruiny w Hulskiem





Po drodze atrakcje w postaci lokalnej fauny

Lidka! dalej, dalej!!! Czekam na dalszą relację...

największe wrażenie zrobiła na mnie cerkiew w Michniowcu (szkoda, ze tylko z zewnątrz mogliśmy ja obejrzeć) i krzyże przydrozne
akurat wtedy przestało padac, wyszło słonce i po prostu ...magia



do samochodu wsadzali mnie prawie siłą

wieczorem oczywiste zakończenie dnia przy



i mocne postanowienie, ze w poniedziałek na Rawki i Krzemieniec, bo to zaległy szlak z ubiegłego roku
Pobudka i wszystkie 4 twarze zwrócone na okno, hmmmm...cóż, do szczęścia wystarczy, jak nie będzie padać
Na przystanku okazuje sie, ze bus nie poczekał, ale łaskawi ludzie podworzą nas na parking pod M.Rawką i zwarci i gotowi ruszamy na szlak. Jacek, pomimo odnowionej kontuzji nogi, śmiga prawie jak ta kozica, ja oczywiscie zamykam peleton , ale przynajmniej mam wytłumaczenie, ze niby robie zdjęcia





na szczyt wchodzimy i cóż....nie wieje



na W.Rawce Krutul padł ból nogi jednak wygrał z chęcią zdobycia Kremenarosa i dalej poszłyśmy juz tylko we dwie
po 30 min moja radość była pełna



Wtorek znów przywitał nas mżawką. Autobus 7,15 a my o 7 nie wiemy, co robić W końcu oznajmiam, ze ja jednak idę na to Bukowe Berdo, ale wolałabym od Mucznego, i ostatecznie Jacek znów jako kierowca zawiózł damską cześć towarzystwa . Pan w kasie w Mucznem kilka razy upewniał sie, czy wiemy, co robimy, ale my twarde baby i pomimo nieustajacego szumu deszczu ruszyłyśmy





W lesie już juz prawie przestało padać, ale szczyt wiele widoków nam nie zaoferował



Do tego doszedł wiatr i telefon od Jacka, ze jak zejdziemy do Pszczelin, to po nas podjedzie i w nagrodę dostaniemy grzane piwo
Popatrzyłyśmy na siebie i chmurę dookoła nas i zdroworozsądkowo poszłyśmy w lewo



na dole jeszcze bród



a w H.Białym powitał nas zapach goździków

Lidka
a Rudego pogłaskałaś?

Nie głaskałam, ale widziałam w nocy, pewnie ten, w okolicach Smolnika wcale się nie bał i nie uciekał
cd
sroda rano - PADA
szybkie śniadanie i zamiast na Halicz wsiadamy w samochód i uciekamy do Jaworzca



po drodze jeszcze Krutul zaopatruje apteczkę na mój zważony humor



dojeżdżamy na miejsce i okazuje się, że zastaliśmy ostatni wolny pokój . Zasiadłszy przy oknie w jadalni połykam lekarstwo w chyba zbyt żwawym tempie, bo już po godzinie / połowie butelki - zaczynam mieć zwidy w postaci błękitnego nieba i słońca



Nie czekając na otrzeźwienie umysłu niemal biegiem wypadamy z bacówki i napotykamy dawny Jaworzec







Potem spacer wzdłuż i w poprzek Wetlinki





i pełna konsternacja, bo na Sine Wiry prowadzi asfalt!!! no i zrezygnowaliśmy z tego marszowego podłoża na rzecz środka transportu



Jeszcze tylko oblukanie paruset metrów czarnego szlaku i mocno zgłodniali wracamy do schroniska, a tam niespodzianka w postaci schabowego
Co to znaczy domowy obiadek po paru dniach kanjpowo-proszkowego jedzenia, ech...
Już w całkiem dobrych humorach panowie chwycili gitarki i się zaczęło















wieczór się ciut przedłużył, za co serdecznie przepraszam tych, co spali za ścianą

no i nadszedł niestety czwartek- ostatni szlakowy dzień w Bieszczadach -SŁOŃCE! plan prosty-czarnym szlakiem na P.Orłowicza (czyli moja ulubiona na chwilę obecną trasa , ale w odwrotnym kierunku), potem przez Smerek do Kalnicy i powrót do Jaworzca. Idziemy, dzioby nam sie śmieją, witamy znajome drzewa



podziwiamy "widoczność" znaków po drodze



a tu nagle grad, tak zupełnie bez zapowiedzi



No koniec słonecznego nieba



Na Smerek wdrapujemy sie już w chmurze, wilgoć totalna dookoła, widoki raz są, raz nie ma, wieje, słychać i widać, jak na P.Wetlińskiej leje





Na szczycie oprócz nas jeszcze 4 osoby. Pożeramy czekoladę, rozgrzewamy się herbatką i jednak zachwyceni idziemy dalej







Błoto nie daje za wygraną: jest wszędzie, nawet we włosach Krutul ratuje chociaż buty, zamieniając most na brodzenie



A wieczorem jeszcze nie do końca świadomi, że jutro mamy wyjeżdżać, znów koncertujemy, tym razem w nieco innym gronie, równie fantastycznym
Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś sie na siebie natkniemy



Rano, piątek, pora wracać
Myślałam, ze jak taka pogoda, to nie będzie mi żal, a tu niespodzianka: żal jak jasna cholera, .
Co te góry w sobie mają? ...
ech...

Dziękuję w imieniu swoim i Magdy za przemiły, śpiewny wieczór w Jaworcu Pozdrawiam serdecznie, Marta z Gdańska.
ps. widoczność czarnego szlaku również podziwiałyśmy, niestety już po ciemku

hej hej Marta, jak miło
a może też podzielisz się z Magdą Waszymi przygodami w bieszczadach?

Jeśli tylko znajdę czas i zgram zdjęcia, to może faktycznie coś wrzucę