Nic nadzwyczajnego...

Opisy i fotorelacje z pobytu w Bieszczadach

Nic nadzwyczajnego...

Postprzez Zygmunt Skibicki » 15 sie 2011, o 12:47

Umówiliśmy się pół roku temu i wreszcie nadszedł ten dzień, gdy spakowani w różnych zakątkach kraju podjęliśmy swe podróże do Wetliny.
Czy będzie warto?
Czy coś nam to da?
Czy wywieziemy więcej dobrych niż złych wspomnień?
Czy dalsza kontynuacja takich spotkań ma sens?
Na te wszystkie i dużo, dużo więcej pytań dostaniemy już niebawem odpowiedzi. Samo życie nam je da.


3-ci lipca - piątek
A Ewą spotykamy się wieczorem w Łodzi i po lekkiej kolacji dojeżdżamy tylko za Sulejów. Północna kielecczyzna wcale nie jest już taka biedna i siermiężna. Domostwa i obejścia już jakieś takie… nietutejsze. Może to wszystko jest już wysprzedane i poprzerabiane na daczowiska? Mały i miły zajazd przy stacji benzynowej.

4-ty lipca - sobota
Szybkie śniadanie i już pędzimy na południowy wschód. Kierunek Sandomierz, ale po drodze trafiamy na drogowskazy do Oblęgorka. Trudno nie skręcić.
Obrazek

Jesteśmy przy pałacyku Sienkiewicza dużo za wcześnie. O tej porze to wycieczki dopiero się budzą, potem jedzą śniadania, ładują się w autokary… Normalina.
Coś mam pecha do tego miejsca. Poprzednio trafiłem tu w czasie gruntownego remontu i też nie mogłem zajrzeć ani do środka, ani nawet obejrzeć otoczenie.
Obrazek
Obchodzimy pałacyk dookoła – park i zewnętrze siedziby pisarza okazują się całkiem ładne.
Obrazek
Przy bramie wejściowej czytamy tablicę informacyjną i prawdę mówiąc zapamiętujemy jedynie jakieś dziesięć procent zawartych tam informacji.
Przed Kielcami nawigacja lekko zgłupiała i poprowadziła nas skroś Łysogórskiego Parku Krajobrazowego. Może zresztą to moja wina, bo skręcając do Oblęgorka coś tam przestawiałem w opcjach nawigacji. Po znacznej dawce mocno krętych i wąskich dróg, ale za to sporej ilości ładnych widoków, w tym jeden wypadek na skrzyżowaniu, wjeżdżamy wreszcie do Sandomierza.
Wcale nas nie dziwi duża ilość samochodów z egzotycznymi rejestracjami. W końcu są wakacje a Sandomierz jest wart przyjazdu nawet z najdalszych stron świata. Pełne oflagowanie biało czerwone i biało żółte wskazuje, że coś się tu dzieje nadzwyczajnego.
Obrazek
Brama Opatowska, uliczka o tej samej nazwie i kościół p.w. Św. Ducha zachęcają, ale akurat trwa msza. Zaczynamy zatem od kawy i lodów w dobrze znanej kawiarni na rynku w byłej kordegardzie – bywałem tu ongiś służbowo i nigdy w tym miejscu złej kawy mi nie podano. No tak, ale lody to by mogli robić już mniej… zabytkowe.
Obrazek
Jacyś cudacko poubierani gwardziści co pół godziny krzykliwie zmieniali wartę przy rynkowym pomniku.
Obrazek
Cały ratusz poobstawiany kramarcznymi budami: mydło, powidło i pachnidło…
Obrazek
Przy pięknej pogodzie odnowione kamieniczki wokół rynku zachęcają do spacerów. Wkrótce się okazuje, co to za nadzwyczajna okazja obwiesiła domy flagami… ingres nowego biskupa sandomierskiego. Jakiś ksiądz kanonik pod kurią informuje nas, że obiad dla gości kurii będzie o czternastej. Pech, bo oczywiście katedra jest co najmniej do tej czternastej niedostępna. Jedyne wyjście, to połazić po miasteczku i okolicach, aż się to święto skończy.
Zaczynamy oczywiście od metaloplastyków przerabiających unikalną w świecie odmianę krzemienia pasiastego na biżuterię. Bardziej nas jednak interesuje ów krzemień w jego kopalnej, a nie jubilerskiej postaci. Skutkiem takiego jawnego stawiania sprawy my "wylatujemy" natychmiast poza orbitę zainteresowań sprzedawców, o co zresztą akurat nam chodziło...
Obrazek
Trafiamy na kolejny unikalny zabytek – futra w murze obronnym z zachowanym tarasem odwachu. Ładna rzecz!
Obrazek
Schodzimy podmurnym zaułkiem w dół i trafiamy wprost na sandomierski zamek. Zwiedzać go jakoś nam się nie chce – za ładna pogoda.
Obrazek
Na dziedzińcu zamkowym, obok strudni znajdujemy dużą tablicę z opisanymi zabytkami miasta.
Obrazek
Uliczką Staromiejską docieramy do kolejnego kościoła p.w. św. Jakuba – ponoć najstarszy ceglany kościół w kraju. Trochę dziwi stricte barokowy chór i zupełnie płaska powała w sporej wczesno gotyckiej budowli, ale nic w tej świątyni nie razi. Oglądamy wnętrze i próbujemy obejść obiekt z zewnątrz. Jest to jednak niemożliwe, bo przeszkadzają ogrodzenia. Trafia się wszak starszy pan zza płotu przyglądający się nam i… wszystko okazuje się możliwe. To emerytowany ksiądz, rezydent pobliskiego ośrodka szukając chętnych na pogaduchę sam otwiera bramę i zachęca nas do wejścia.
Obrazek
Potem kieruje nas jeszcze do kolejnego, barokowego już kościoła, który aczkolwiek zamknięty pozwala przez ładną kratę obejrzeć swe wnętrze.
Obrazek
Następnie za radą staruszka księdza kierujemy się do pół kilometrowego wąwozu lessowego św. Jadwigi. Ten pod Kazimierzem Dolnym nawet się do wielkości sandomierskiego wąwozu nie umywa.
Znów obchodzimy wokół zamek i okazuje się, że katedra jest już dostępna: sutanny, habity i poczty sztandarowe wszelkiej maści oraz proweniencji – głównie strażackie – wsiadały już gremialnie do samochodów. Znaczy, Sandomierz ma już oficjalnie urzędującego biskupa i katedra jest dostępna dla zwykłych wiernych oraz turystów. Znałem tę budowlę od dawna, ale tak duszno to nigdy tam nie było. Cóż… prawie cztery godziny tłum z nie j nie wychodził. Czytamy, że nowy biskup to wręcz młodzieniaszek – nawet pięćdziesiątki nie ma.
Znów podchodzimy pod rynek i mijając siedzibę kurii wprost wchodzimy na Nuncjusza Papieskiego abp. Kowalczyka – za wysoki to on nie jest. Zjedliśmy obiad w byłym domu kompozytora Gomółki i… w drogę. Kierunek Sanok.
Nawigacja bez pudła podprowadziła nas pod skansen, ale z noclegami to jej już tak dobrze nie poszło. Trafiamy na hotel, ale trwa w nim wesele i brak miejsc. Kolejny hotel, do którego radzą nam zajrzeć jakoś nie „funkcjonuje” na nawigacyjnej mapie. Wreszcie pozwalamy się poprowadzić nawigacji do znanego jej noc legowiska. Okazuje się to być „Domem Turysty” – mniej więcej późny Gierek, ale przecież nie szukamy luksusów. Restauracja już nie działa, ale mamy co trzeba i na kartuszu butanowym improwizujemy własną kolację…

5-ty lipca – niedziela
Do skansenu sanockiego wchodzimy bodaj jako pierwsi zwiedzający tego dnia. Oczywiście opadają nas przewodnicy, ale jakoś się od nich opędzamy. Wraz z biletami kupujemy za kilka złotych plan skansenu i ruszamy.
Obrazek
Sporo się tu zmieniło od ostatniego mojego pobytu, piętnaście lat temu. Coś tam się spaliło, coś dobudowano…
Obrazek
Dwie godziny z małym okładem pozwoliło zapoznać się z budownictwem i sprzętami południowo wschodnich rubieży kraju.
Obrazek
Zamiast słuchać „chodzących magnetofonów” poczytaliśmy z planu i kart przy każdym obiekcie tyle, że i tak tego wszystkiego nie spamiętamy. Świetną dla mnie nowością w tym miejscu okazała się obszerna i stosownie klimatyzowana wystawa ikon, w której spędziliśmy bodaj najwięcej czasu.
Przed dwunastą wsiadamy znów do samochodu i kierujemy się na Lesko, Cisnę… Pod Leskiem jeszcze zatrzymujemy się w przydrożnej kawiarni, gdzie wreszcie podają nam wspaniałe lody. Dalej już takich nie będzie na pewno…
Nawigacja jest wspaniałym udogodnieniem, gdy się jej kierowca słucha. Próbowałem być mądrzejszy i zamiast w niecałą godzinkę dotarliśmy do Wetliny po ponad dwóch. Śmignęło nas prawie dookoła zalewu solińskiego i wydostaliśmy się na obwodnicę pomiędzy Ustrzykami Dolnymi i Czarną. Dobrze, że była tam stacja benzynowa, bo mogło być mało sympatycznie.
Na umówionym polu namiotowym w Wetlinie było już sporo uczestników naszej imprezy. Niektórzy niestety musieli odwołać swe przyjazdy. Tak to bywa… trudno. Jedna wszak Monika była na tyle wspaniałą kompanką, że będąc zmuszoną do odwołania całego pobytu z nami, wraz ze swymi synami przyjechała, szlajała się całe przedpołudnie pod Tarnicą, ale wpadła do Wetliny, uściskaliśmy się serdecznie i… musiała wrócić do domu. I tak było nas ponad dwadzieścia osób, co wcale nie jest małą ilością zważywszy, że dwójka najmłodszych z dzieci miała poniżej dwóch lat, a najstarsze czternaście…
Do kolacji pojawili się już wszyscy, zakwaterowali się i umówiliśmy się na najbliższe śniadanie i pierwszą wycieczkę.

6-ty lipca – poniedziałek
Śniadanie o 7:30… spóźniło się nieco, ale tuż po ósmej wyruszyliśmy. Jedna grupka pojechała busem do Kalnicy, a reszta pieszo do Starego Sioła i żółtym szlakiem w kierunku Przełęczy Orłowicza. Oczywiście trafiliśmy na bramkę Parku Narodowego i trzeba było zapłacić myto… Gdzie tamte czasy, że nawet pies z kulawą nogą nie zaczepiał turystów?
Obrazek
Najmniejsze "bączki" oczywiście wędrują w nosiłkach.Łagodnym szlakiem wyszliśmy na połoninę, skąd rozciągały się szerokie widoki z niebem mocno popobwieszanym nie tylko białymi "barankami"..
Obrazek
Na przełęczy kolejne zaskoczenie – żywy filanc siedział sobie na ławeczce i właśnie wypisywał mandaty czwórce młodych ludzi, co to zapomnieli okularów i „nie zauważyli” punktu kasowego. Słono im wyszedł ten brak szkieł.
Obrazek
Pokazaliśmy swoje bilety wstępu i spokojnie zabraliśmy się do niesionych kanapek i termosów. Zrobiło się chłodno i każdy coś tam dorzucił na grzbiet.
Obrazek
Kolejny przystanek wyszedł nam już na Smereku, gdzie spotkaliśmy grupę naszych idących od Kalnicy. Maluchy okazały się bardzo dzielne – tylko najmłodsi zgodnie z przewidywaniem „podjechali” ostatnie stromizny na tatusiach… Nafotkowaliśmy się do woli, bo i pogoda temu sprzyjała. Wprawdzie całe niebo pełne było różnych baranków, ale przecież to na fotografiach wygląda ładniej niż „blacha”.
Zejście połoniną nie zapowiadało pogorszenia pogody, ale krótko po wejściu w las zagrzmiało raz i drugi i… zaczęło padać. Wprawdzie gęsty bukowy las chronił nas przed deszczem, ale były też i polanki na których…
Obrazek
No, co tu ukrywać, dolało i nam.
W Kalnicy na asfalcie pilnie wypatrywaliśmy busa i szybko coś się znalazło. W kilka minut dotarliśmy do naszych domków. Dzieciaki trochę były padnięte, ale zanim zostały przebrane, już zdążyły się zregenerować.
Prognozy na kolejny dzień okazały się jeszcze gorsze i zapadła decyzja: wyprawa z maluchami na jazdę kolejką bieszczadzką i do Soliny. Fajnie, że są takie atrakcje na gorszą pogodę.

7-my lipca – wtorek
Jak w górach prognoza jest kiepska, to pogoda na pewno lepsza nie będzie. Lało całą noc i rankiem też dużo lepiej nie było. Po śniadaniu udzieciowane towarzystwo załadowało się w samochody i pomknęło szukać atrakcji dla swych latorośli. Nie wszyscy jednak przyjechali z dziećmi. Ktoś nawet poszedł w góry…
Postanowiłem dokładnie przyjrzeć się nie tylko miejscu naszych noclegów ale i całej Wetlinie. W końcu nie byłem tam od piętnastu lat…
Obrazek
„Hotel Górski” niewiele stracił od swej nowości. Właściwie tylko budynek socjalny na polu namiotowym nosi ślady po lekko trącającym go rydwanie czasu. W dalszym ciągu jednak jest w pełni sprawny. Od zawsze było tak, że wystarczał on na niewielkie obłożenie pola namiotowego, ale też i w to deszczowe lato nie było tam tłoku.
Domki, w których mieszkaliśmy okazały się w nad wyraz dobrej kondycji. Mało kto uwierzył by, że mają ponad piętnaście lat…
Za to Wetlina zmieniła się bardzo. W miejsce starych dwóch sklepów i jednej budy handlowej powstało kilka naprawdę dobrze zaopatrzonych sklepów. Jest nawet coś w rodzaju marketu – może nie super, ale za to wystarczającej wielkości i rozpiętości asortymentowej – są nawet przewodniki, mapy i książki poświęcone regionowi.
Zamiast odwiecznego i sztampowego kiosku Ruchu są nawet małe galerie sztuki miejscowej. Ile ta sztuka jest warta, to osobna sprawa, ale tak po prawdzie to dość długo się zastanawiałem nad jedną płaskorzeźbą. Ostatecznie nie kupiłem, ale zdecydował o tym właściwie tylko brak odpowiedniego miejsca w domu.
Jadłodajni różnej wielkości nie policzyliśmy wszystkich, ale odwiedziliśmy i jedliśmy w pięciu i w żadnej nie nadzialiśmy się na cokolwiek kiepskiego. Smacznie miło i… nie drogo. Tanio to bywało kiedyś!
No i wreszcie zawitały w Bieszczady busy! Długo to trwało zanim skopiowano dobry podtatrzański wzorzec, ale wreszcie są i nie ma już potrzeby przed albo po wędrówce górskiej dokładać sobie ileś tam kilometrów po asfalcie. Jest tych busów nawet sporo, ale nie widać zakopiańskiego wyrywania sobie klientów… jeszcze!
Po długim rekonesansie całej Wetliny i Starego Sioła często z powodu deszczu przerywanym posiadami nad „zupą chmielową” zaświeciło wreszcie słońce, wrócili znajomi z dzieciakami i zasiedliśmy pomiędzy naszymi domkami na wygodnych ławkach, na wszelki wypadek chronionych olbrzymim parasolem.
Obrazek
Jak im tam było w tej kolejce bieszczadzkiej i na podgubałówkowo zastraganowanej tamie solińskiej, to już oni pewnie opiszą w swych relacjach…
Obrazek
Fajnie jest być w górach z dzieciakami. Choćby nie wiam ile deszczu się im na głowy wylało, wystarczy kilka promieni wieczornego słońca, by były zadowolone...
Prognoza na kolejny dzień za dobra nie była. Do czternastej miało nie padać… Trochę mało jak na wędrówkę z dziećmi, ale przecież żadnego wpływu na pogodę nie mamy.

8-my lipca – środa
Tuż po śniadaniu zamawiamy busa na Przełęcz Wyżną (Przełęcz nad Berehami). Trochę ryzykujemy, bo bezdeszczowo ma być tylko do południa. Jakby co, to zejście z Przełęczy Orłowicza mamy już przećwiczone - za trudne to ono nie jest.
Do busa ładuje się nas łącznie 14 osób z tym, że prawie połowa to dzieci.
Obrazek
Na bramce wejściowej stemplujemy swoje parkowe karnety i… książeczki GOT-u, bo wśród naszej dziatwy i nie tylko(!) zapanowała na to moda. No i bardzo dobrze.
Obrazek
Wyjście do „Chatki Puchatka” – co za kretyn wymyślił Lutkowi tę nazwę ? – jest teraz po drodze jezdnej o wiele wygodniejsze i łatwiejsze, ale też dużo mniej ciekawe widokowo.
Obrazek
Inna sprawa, że wraz z wysokością gęstnieje mgła albo chmury. W każdym bądź razie widoczność spada do ledwie stu metrów.
Obrazek
Zawsze lubiłem to schronisko i jego "załogę", ale nazwę uważam za absurdalną.
W schronisku od razu pytam o Lutka. Na szczęście jest i zaraz podchodzi.
Obrazek
W plecaku przyniosłem dla niego „Lamę…” – trudno, by właśnie on nie otrzymał egzemplarza.
Obrazek
Chwilkę gadamy, ale nie chcę robić żadnego halo wokół sprawy. Gdy zamawiam herbatę, okazuje się że „tego pana obsługujemy dziś gratis”. No i fajnie!
Obrazek
Za oknami robi się coraz bardziej „barowo” i ruszamy dalej. Na zewnątrz wieje już mocno. Kurtki, peleryny i wszelkie temu podobne same wyskakują z plecaków. Mija nas facet z wystającym z plecaka parasolem… Tys piknie!
Obrazek
Przy środkowej kulminacji połoniny pada już całkiem mocno. Krzychu ze swymi dwoma córeczkami nie cofa się jednak i idzie z nami – odważny facet, ale wzbudza zaufanie. Nie wygląda na to, by nie wiedział, co robi…
Północno zachodnia kulminacja połoniny to już walka z wiatrem, poziomo padającym deszczem, a nawet częściowo drobnym gradem. Cholera wie, czy to na pewno grad, ale takie białe kuleczki odbijają się od kurtek, a gdy trafiając w twarz, najnormalniej boli. W dodatku szlak mocno kręci pomiędzy śliskimi głazami. Teraz to już bliżej nam do przodu niż do tyłu!
Nie ubrałem w schronisku spodni i teraz po getrach cieknie mi woda. Pewno za jakiś czas wcieknie pod stup tuty i dalej spłynie do wnętrz butów. Trudno, głupota musi być ukarana!
Poniżej odejścia na Hnatowe Berdo spotykamy idącą w przeciwną stronę trójkę w normalnych miejskich sandałkach. Jedna pani ma nawet w nich skarpetki białe… kiedyś. Nie wytrzymuję i coś tam ostro kąśliwego rzucam, ale przecież to i tak nie skutkuje.
Obrazek
Na Przełęczy Orłowicza chwilę się zatrzymujemy – kawa, kanapki... Już nie siecze tak jak na połoninie, ale całe niebo jest szare i nic nie wskazuje by wyjrzało słońce. Jedna z naszych kurtek „puściła”, więc nie popasamy zbyt długo. Znów spotykamy jakiegoś parasolnika. Ten ma aż dwa parasole wystające z plecaka. Dobrze, że ich nie rozkłada.
Na połoninie jeszcze pół biedy, ale niżej w lesie szlak im niżej, tym staje się coraz bardziej błotnisty. Wreszcie płyną nim całkiem spore i żwawe, mętno beżowe strumyki. Mało kto zwraca na to uwagę – po prostu idziemy tymi strumykami. Oczywiście okazuje się, że nie wszystkie buty mają stosownie mocną impregnację. Zresztą, co za różnica: przez skórę czy od góry dostała się woda do butów, gdy już w środku chlupie? Chlupania nie czuję, ale i sucho w moich butach, to już… było. Zwalniam, bo dręczy mnie, jak też radzi sobie Krzychu z dwoma córkami – tylko on z naszych został za mną. Telefon jednak nie dzwoni, więc pomocy nie potrzebuje… raczej.
Przy budce wejściowej do parku spotykamy „naszego” filanca. Nadal w „krótkim rękawku” i ocieplanym bezrękawniku, ale tym razem już w wysokich kaloszach wybiera się właśnie na górę. Niektórzy to mają jednak ostro narobione na „antresoli”!
Już na płaskich łąkach dostrzegam za sobą Krzycha z dziewczynkami. Całkiem dziarsko poradzili sobie z niemałą w końcu ulewą – ulga! Teraz szybko do asfaltu i busem do naszych suchych gratów! Zjeść by się też coś ciepłego przydało…
Obrazek
Pogaduchy, pogaducy, pogaduchy...
A wieczorem…
Obrazek
Po półdniowej zlewie bezczelnie wyszło słońce łudząc purpurą zachodu, że kolejny dzień będzie piękny. Potwierdzają to internetowe prognozy szczegółowe…

9-ty lipca – czwartek
Niestety Artur z rodziną musiał wyjechać. Mieli zupełnie zgnojone buty i nie mogli iść w góry.
Wyprawa na Rawki i Dział była liczna i jak się później okazało bardzo udana. Kolejna grupa zdecydowała się na przejście Połoniny Wetlińskiej i im też się udało uniknąć deszczu. To znaczy deszcz lunął, ale dopiero gdy wszyscy siedzieli już w samochodach i busach – fart!
Obrazek
Kilkuosobową grupą wybraliśmy się na kolejny rekonesans po Wetlinie. Znaleźliśmy fermę kozią i zupełnie dobry stamtąd ser kozi. Niestety nie tak dobry jak ten serwowany nam w Hotelu Górskim, ale też smaczny.
Obrazek
Tegoroczne lato jest tak mokre, że w każdym możliwym miejscu wybujały wszelkie możliwe zielska, a osty wysokości grubo ponad dwa metry rosły dosłownie wszędzie.
Obrazek
Znalazłem i coś takiego, ale zupełnie nie mam pojęcia, co to za roślina?
Obrazek
W „Jadłodajni” zjedliśmy bardzo dobry obiad.
Obrazek
Nie tylko smacznie tam gotują, ale i ładnie ozdobili wnętrze…
Obrazek
Udało się także trafić na otwartą już w południe „Bazę Ludzi z Mgły” – całkiem fajny lokal. Trochę zajazd, trochę pub… klimat wyśmienity. Niestety byliśmy tam krótko po sutym obiedzie i nie dało się sprawdzić smakowitość ich kuchni.
Obrazek
Wieczorem, po popołudniowym deszczu znów zaświeciło słońce, ale trzeba się było już spakować, bo to był nasz ostatni dzień w Wetlinie.

Oczywiście, jak na wszystkich takich poprzednich spotkaniach każdy z chętnych uczestników otrzymał moją najnowszą książkę - "Marsze z kijkami". Trochę się zdziwiłem, bo większość już ją... miała. Nie da się ukryć, że to było miłe zdziwienie.
Niektórzy wymienili się adresami, co daje nadzieję na kolejne spotkania, może także... górskie.

10-ty lipca - piątek
Śniadanie, ładowanie się do samochodów, pożegnania - niektórzy już zapowiadają udział w kolejnych takich spotkaniach, a potem kilometry jazdy do zwykłej codzienności każdego z nas. Cóż, nic nie trwa wiecznie. Kończy się nawet przysłowiowy... deszcz w Cisnej.

Wszystkim uczestnikom składam serdeczne podziękowania za udział we wspólnej zabawie:
- Adzie i Jackowi z Tymkiem,
- Wiesi i Darkowi z Igą i Kubusiem,
- Asi i Darkowi,
- Asi i Jakubowi z Izą i Kasią,
- Gosi i Arturowi z Madzią i Piotrusiem,
- Krzychowi z Emilką i Mają,
- Asi i Jarkowi,
- Ewie.
Avatar użytkownika
Zygmunt Skibicki
Snufkin errantes v. insanabilis
 
Posty: 778
Dołączył(a): 17 lip 2011, o 10:23

Re: Nic nadzwyczajnego...

Postprzez browar » 15 sie 2011, o 20:41

Ta roślina to ostrożeń warzywny
Avatar użytkownika
browar
Niedzielny turysta bieszczadzki
 
Posty: 124
Dołączył(a): 11 mar 2009, o 22:32

Re: Nic nadzwyczajnego...

Postprzez Zygmunt Skibicki » 15 sie 2011, o 23:19

browar napisał(a):Ta roślina to ostrożeń warzywny

Wiedziałem, że tu ktoś to będzie wiedział.
Dzięki!
Avatar użytkownika
Zygmunt Skibicki
Snufkin errantes v. insanabilis
 
Posty: 778
Dołączył(a): 17 lip 2011, o 10:23

Re: Nic nadzwyczajnego...

Postprzez Zygmunt Skibicki » 14 paź 2011, o 14:34

Tylko z nielicznymi uczestnikami tej imprezy bieszczadzkiej znałem się wcześniej. Większość nigdy wcześniej nie widziała się na oczy...
Tak się jednak składa "od zawsze", że przyjaźnie zadzierzgnięte w górach mają dziwnie wielką moc i trwają, bywa... latami.
Właśnie się okazało, że wraz ze mną dorosła... nawet rzekłbym starsza część tamtego towarzystwa w przyszłym roku wybiera się na... przejście wzdłuż całych Tatr słowackich i polskich - Alternatywa tatrzańska
Bagatela!
Avatar użytkownika
Zygmunt Skibicki
Snufkin errantes v. insanabilis
 
Posty: 778
Dołączył(a): 17 lip 2011, o 10:23


Powrót do Relacje z Waszych pobytów i wypraw

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zarejestrowanych użytkowników i 0 gości


Loading

O F I C J A L N E    F O R U M    D Y S K U S Y J N E    S E R W I S Ó W:
               

Forum bieszczadzkieforum.pl używa plików typu cookies do poprawnego działania strony, w celach statystycznych, reklamowych, w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz by umożliwić logowanie zarejestrowanym użytkownikom. Korzystanie z forum bieszczadzkieforum.pl, bez zmian ustawień w używanej przez Państwa przeglądarce internetowej oznacza zgodę na wykorzystywanie technologii cookies i zapisywanie ich w pamięci Państwa urządzenia zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.