Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl

Witam. To mój pierwszy post, chociaż obserwuję Was od bardzo dawna;-)
Chciałabym zapytać, czy ktoś zna, słyszał a może widział ludzi, o których poniżej będzie. Jeśli ktoś zna miejsce zamieszkania czy spoczynku, proszę, niech napisze. Ta krótka i prosta historia chodzi za mną od tamtego roku:
On Iwanko a Ona Praskowia z Rzepedzi Wsi. Ona zmarła jakiś czas temu. Iwanko, człowiek juz po 90-tce, dzień w dzień wstaje rano skoro świt i oddaje się swojej codziennej pracy: kosi, chodzi na pole, do sadu...Po południu przychodzi do domu, myje się, nakłada świąteczna koszulę, garnitur, i idzie do swojej Praskowii na cmentarz. Po drodze zawsze zbiera bukiet polnych kwiatów i zanosi swej żonie. Siada na nagrobku i śpiewa głośno piosenki...
Oto najpiękniejsza na świecie opowieść o miłości usłyszana przeze mnie w Komańczy. Nie wiem, czy do końca prawdziwa, ale chciałabym, żeby tak było.
Za każdą odpowiedź dziękuję

chyba słyszałem o tej historii, albo podobnej, ale tak tylko coś kojarzę.

...piękne ale czy prawdziwe? bywam w Komańczy,byłem w Rzepedzi ale nie słyszałem nic podobnego.Następnym razem popytam na ten temat bo to wprost niewiarygodna historia,lecz godna sprawdzenia.Jeżeli prawdziwa to są na pewno tacy co ją potwierdzą,też chciałbym aby się potwierdziła.
Będę śledził cdn jeżeli nastąpi...pozdr

dzięki..a ja w duchu myślę, że ta historia może być prawdziwa, już tak nawet sobie zaplanowałam następny wyjazd, by zahaczyć o Rzepedź, poszukać cmentarza i szczęśliwą Praskowię na nim, a może i Iwanka zobaczyć? Na pewno tak zrobię. A czy ktoś z Was był na cmentarzu w Rzepedzi?

gostel napisał(a):A czy ktoś z Was był na cmentarzu w Rzepedzi?

Wielokrotnie, nie zauważyłem nigdy takiego człowieka, ale to niewykluczone. Na tego typu opowieści brałbym jednak poprawkę, bo lokalni opowiadacze lubią podkoloryzować różne historyjki. W Komańczy też nigdy nie słyszałem takiej historii a trochę czasu tam spędziłem. Może pamiętasz kto Ci to opowiedział?

Pamiętam. Ale teraz już zaczynam mieć obawy, że ta piękna historia okaże się nieprawdziwa, a jakoś bardzo tego nie chcę.. Historia tej opowieści bowiem jest tak samo dziwna, jak człowiek, który ją opowiedział-a właściwie to znienacka o tym powiedział, i tak samo dziwna, jak okoliczności, które wtedy wystąpiły. Wiem, że gmatwam, ale tak właśnie było. Było dużo wolnego czasu i leniwe przesiadywanie moje i patrzenie w dal, bo tak lubię najbardziej, nagle przysiadł się lokalny człowiek (o ile pamietam to z Osławicy), który przed chwilą jako jedyny potrafił dogadać się z ludźmi chyba z Włoch (skąd oni tam??), nawet mała komitywa między wszystkimi nami nastapiła (śmiech i rozmowy w różnych językach), potem dosiadł się człowiek "aktualnie z Rzepedzi Wsi" -tak się przedstawił, po czym były "nocne Polaków i trochę Włochów rozmowy" i jak sprawy zaszły na poważne i życiowe tematy, to właśnie wtedy człowiek "aktualnie z Rzepedzi Wsi" powiedział znienacka o Iwanku i Praskowii. A wszystko to działo się letnią porą pod barem w Komańczy. Błagam, nie mów, że to nieprawda.

Witam ponownie. Właśnie wróciłam ze szlaku. I chyba sama sobie dałam odpowiedź. Tak, jak planowałam- odwiedziłam też Rzepedź. Na pięknym wzgórzu za cerkwią znalazłam spoczywające snem wiecznym dwie Paraskiewie. Jedna leży poniżej swego męża, a druga..Piękna i dumnie spoglądająca ze zdjęcia Paraskiewia Sarakun (1921-1996) prawdopodobnie jest tą osobą, o której opowiada najpiękniejsza na świecie historia miłosna. Nagrobek tonie w kwiatach, co prawda nie polnych, ale i nie pora na nie. Obok tablicy z imieniem i nazwiskiem spoczywającej- miejsce na druga tablicę, dyskretnie przykryte niebieskim wianuszkiem, czeka na kogoś, kto kiedyś dołączy..Miał że by to być Iwanko? Paraskiewia Sarakun z Rzepedzi Wsi. Na tym etapie tajemnicy na razie pozostałam.

Mmoże pochwalisz się zdjęciami z wyprawy? Romantyczna dziewczynom!

Mogę dodać parę zdjęć, czemu nie..A ja może nie tyle jestem romantyczna, co lubię niesamowite, dziwne i proste historie i takich samych ludzi i takie same miejsca i takie same czasy..Pozdrawiam

Przypomina mi to fragment z powieści Nad Niemnem - o grobie Jana i Cecyli; swoją drogą piękna historia, serdeczne dzięki żeś nią się podzieliła. Pozdrawiam