Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl

Podpowiedź: to byli naprawdę dwaj bardzo, bardzo ważni SS-mani. Ich nazwiska można znaleźć w encyklopedii.
Jednego z nich spotykamy w radzieckim serialu o Stirlitzu ("17 mgnień wiosny"), a na myśl o tym drugim to aż nóż sam się w kieszeni otwiera!!!

A oto i odpowiedź.

Jednym z nich był Walter Schellenberg (1910-1952), SS-Brigadefuehrer, szef kontrwywiadu, a później także wywiadu SS. Po wojnie nie skazano go na śmierć, wyszedł z więzienia już w 1950 r. Na odcinku polskim „zasłużył się” głównie tym, że po zajęciu Polski przez Niemców przejął kartotekę (ewidencję) agentów polskiego wywiadu wojskowego. Cudzysłowu użyłem tu dlatego, ponieważ nie nastąpiło to bynajmniej w wyniku prowadzonej przez niego gry operacyjnej. Pozostawienie takiej ewidencji w okupowanej Warszawie było przede wszystkim karygodnym niedopatrzeniem naszego wywiadu wojskowego. W efekcie Gestapo aresztowało i zlikwidowało m.in. wszystkich niemieckich współpracowników polskiego wywiadowcy rtm. Jerzego Sosnowskiego.
Walter Schellenberg w 1940 r. postanowił ponownie się ożenić, i - jako zdyscyplinowany funkcjonariusz - zgłosił ten zamiar swoim przełożonym. Odpowiednia komórka ds. czystości rasy wszczęła całą procedurę sprawdzającą, po czym okazało się, że kandydatka na żonę nie tylko jest pół-Polką, ale także (o zgrozo! ) jej ciotka (siostra matki) to żona b. żydowskiego fabrykanta.
I co dalej się stało? Ano nic. Szeregowego SS-mana pewnie by zrugano i zabroniono by mu takiego małżeństwa, natomiast Schellenbergowi zezwolono na poślubienie narzeczonej. A ewidencję pochodzenia państwa młodych natychmiast utajniono i w ten sposób Heydrich (wówczas bezpośredni szef Schellenberga) uzyskał tzw. haka na podwładnego. Gdyby ten zaczął np. przejawiać więcej samodzielności, ambicji, niezależności, to do sprawy zawsze można by było powrócić.

A ten drugi to już najwyższy rangą SS-man, czyli sam Heinrich Himmler (1900-1945), Reichsfuehrer SS. Zbrodniarz aż nadto znany, aby jego sylwetkę dalej tu prezentować. Dodam tylko, że przed osądzeniem i skazaniem zdążył popełnić samobójstwo.
Jego żoną była Margareta Koncerzowa, o której polskim pochodzeniu wspomina Walter Schellenberg w swoich pamiętnikach (także kilkakrotnie wydanych w Polsce, pierwszy raz w 1987 r).

Zob. też np. http://polonia.pap.pl/2009/06/20090627082808.html

Powoływałem się już w tym wątku na książkę Jacka Wilamowskiego pt. „Honor, zdrada, kaźń ...”. Jej ostatnie wydanie z 2010 r. (edycja dwutomowa) jest dostępna tu:
www.cbwydawnictwo.home.pl
Zauważyłem też, że sporo wątków z mojego ulubionego serialu pt. „Czas honoru” jest luźno opartych na autentycznych wydarzeniach opisanych właśnie w tej książce. I serial, i film polecam wszystkim interesującym się historią i potrafiącym ją odróżnić od propagandy.

A niniejszy post umieszczam nie bez kozery w tym wątku. Czynię to z uwagi na następujący cytat (tom 2, str. 135):

„Na marginesie dodam, że nawet dwaj rodzeni bracia sławetnego Feliksa Dzierżyńskiego znaleźli się w Armii Krajowej i w jej szeregach zginęli. Płk dr Władysław Dzierżyński gospodarował w niewielkiej posiadłości rodzinnej Dzierżynowo, w której przyszedł na świat „żelazny Feliks”. Siostra Feliksa Dzierżyńskiego, Aldona - primo voto Bułhakowa, secundo voto Kojałłowiczowa - zmarła 13 stycznia 1966 roku w Łodzi i tam została pochowana.
Żeby było ciekawiej, Halszka Wasilewska, siostra przewodniczącej Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich, Wandy Wasilewskiej, była łączniczką między Komendą Obszaru Lwowskiego ZWZ a KG ZWZ, i to w okresie władzy sowieckiej we Lwowie.
Te przykłady wystarczą, aby dowieść, jak bardzo pogmatwane były czasem losy i rozbieżne drogi w wielu polskich rodzinach.”.

Stały Bywalec napisał(a):(...) I serial, i film polecam wszystkim interesującym się historią (...)

Errata: powinno być, oczywiście: I książkę, i serial TVP2 polecam (...)

Książka pt. "Żydokomuna. Interpretacje historyczne". Stron 269.
Autor: Paweł Śpiewak.
Wydawca: Czerwone i Czarne sp. z o.o. Warszawa 2012.
http://www.czerwoneiczarne.pl

Tak, autorem jest tenże profesor często goszczący w TV w roli dyżurnego socjologa. Niegdyś poseł na sejm.

Na str. 107 (drugi wiersz od dołu) pan profesor napisał, że Józef Unszlicht, wiceprzewodniczący Czeka (zastępca Feliksa Dzierżyńskiego), a w przełomowych lipcowych dniach 1920 r. członek Polrewkomu, miał brata - księdza katolickiego, mieszkającego w Polsce.

Sama dopiero niedawno dowiedziałam się o tym fakcie:

Dwaj kuzyni, poeci, noszący to samo nazwisko, jeden z nich zaangażowany swego czasu dość w twórczość polityczną, drugi wręcz przeciwnie - stronił od rzeczywistości.

Kogo mam na myśli?

chwastek napisał(a):Sama dopiero niedawno dowiedziałam się o tym fakcie:
Dwaj kuzyni, poeci, noszący to samo nazwisko, jeden z nich zaangażowany swego czasu dość w twórczość polityczną, drugi wręcz przeciwnie - stronił od rzeczywistości.
Kogo mam na myśli?

Ten pierwszy napisał m.in. "Kaczkę dziwaczkę", "Przygody pchły szachrajki" oraz "Akademię Pana Kleksa".

A ten drugi to mój ulubiony poeta. Zacytuję z pamięci (mogą wystąpić drobne nieścisłości) końcowy fragment jego przepięknego wiersza:
"(...)
I runął mur, tysiącem ech
Wstrząsając wzgórza i doliny,
Lecz poza murem: nic i nic,
Ni żywej duszy, ni dziewczyny.

Niczyich oczu ani ust,
I niczyjego w kwiatach losu.
Bo to był glos, i tylko głos.
I nic nie było oprócz glosu.

Nic, tylko płacz, i żal, i mrok,
I nieświadomość, i zatrata.
Takiż to świat. Niedobry świat.
Czemuż innego nie ma świata?

I była zgroza nagłych cisz.
I była próżnia w całym niebie.
A ty z tej próżni czemu drwisz,
Skoro ta próżnia nie drwi z ciebie?"

Byli to bracia stryjeczni. Ich nazwisko rodowe było identyczne. Pierwszy brat zmienił je całkowicie, a drugi - tylko jedną w nim spółgłoskę ("s" na "ś").

i "Com uczynił..." szczególnie w wykonaniu Niemena... i "Malinowy chruśniak" i ni żywej duszy ni dziewczyny, cytowane przez Ciebie... to wspaniałości przy których dreszcze przechodzą po plecach...to potęga. Pozdrawiam
PS: Stały Bywalcze, widzę, żeś z tych bardziej udanych roczników. Może łąki były wtedy lepiej nasłonecznione ? Pozdrawiam

Panowie, jestem pełna uznania dla upodobań Panów.

To jeszcze tylko dopowiem że to Bolesław Leśmian wymyślił Janowi Lesmanowi pseudonim "Brzechwa".

creamcheese napisał(a):i "Com uczynił..." szczególnie w wykonaniu Niemena... i "Malinowy chruśniak" i ni żywej duszy ni dziewczyny, cytowane przez Ciebie... to wspaniałości przy których dreszcze przechodzą po plecach...to potęga. Pozdrawiam
PS: Stały Bywalcze, widzę, żeś z tych bardziej udanych roczników. Może łąki były wtedy lepiej nasłonecznione ? Pozdrawiam

Za komplement dziękuję.

Chwastkównie też dziekuję - za informację, że to B. Leśmian wymyślił kuzynowi pseudonim "Brzechwa". Nie miałem o tym pojęcia. Ale czy to był pseudonim, czy może z czasem stał się (też formalnie) nowym, zmienionym nazwiskiem? Jeśli wiesz na 100%, to napisz. Nie chce mi się szperać po różnych uczonych książkach, a do Internetu mam ograniczone zaufanie.

A Bolesław Leśmian potrafił pisać również śmiesznie. Oto próbka, także z pamięci (zainstalowanej na moim "szarokomórkowym dysku" jeszcze przez mojego licealnego polonistę, śp. prof. Władysława Czerskiego z II LO w Radomiu):

"Szedł po świecie Bajdała,
Co go wiosna zagrzała.
Oprócz siebie wiódł szkapę,
Oprócz szkapy wołu,
Tyleż tędy, co wszędy
Szedł z nimi pospołu.

Zachciało się Bajdale
Przespać upał w upale.
Wypatrzył zezem ściółkę popod lasem,
Czy dogodna dla karku,
Spróbował obcasem.
(...)
[Tu Bajdala zasypia na słońcu. Zaczyna go bardzo mocno dręczyć koszmar senny w postaci ... Dusiołka. Bajdała się w końcu budzi, biadoli i po chłopsku filozofuje - St. Byw.].
(...)
Rzekł Bajdała do Boga:
O rety, olaboga!
Nie dość Ci, żeś potworzył
Mnie, szkapę i wołka,
Jeszcześ musiał takiego
Zmajstrować Dusiołka?"