Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl

Zgodnie z 11-letnią juz tradycją, zaraz po rozdaniu świadectw całą rodzinką ruszamy gdzieś w Polskę . Tym razem plan był wyjątkowo "udziwniony", bo postanowiliśmy ubić 2 pieczenie przy jednym ogniu, i oprócz zaplanowanego dużo wcześniej spływu kajakowego, my- starszyzna chcieliśmy powrócić i powspominać , a młodzież - niech się uczy i kraj poznaje
Kajaki oddane. Zamiast jednak na pole namiotowe w Nowej Słupii, dotarliśmy do Św.Katarzyny i wygodnego pensjonatu, który miał tę niewątpliwą zaletę, że był prysznic i dodatkowe atrybuty w postaci cudnego ogromnego psa - bernardyna i 3 koni
Ponieważ , jak życie pokazało już parę razy , nie dorosłam do miana osoby odpowiedzialnej i rozsądnej, i nie patrząc na niewątpliwe zmęczenie całej naszej czwórki 2-dniowym machaniem wiosłami, i swoistą niechęć do ruszania choćby palcem mych dzieci , w poniedziałek zrobiłam pobudkę dla mas skoro świt o 8.15 ( ja nie mogłam dospac i poszłam na spacer o 6, ale za to przytargałam prowiant ) i po szybkim śniadanku w postaci regionalnego serka homo i świeżych bułeczek , sprint na przystanek autobusowy. I tu niespodzianka- rozkład jazdy swoje, a życie swoje Na szczęście zanim dziewczyny zaczęły marudzić , podjechał bus i raźno doń wskoczyliśmy. Pan kierowca był tak uprzejmy, ze pokazał nam dokładnie nie tylko, gdzie mamy wysiąść, ale gdzie przejść i jakich miejscowości szukać na rozkładzie, zeby dojechac tam , gdzie chcemy- czyli do Nowej Słupii. Na rynku nowosłupskim jeszcze ostatnie picie kawy i pochłanianie lodów, i marsz niebieskim szlakiem w kierunku Pielgrzyma vel Emeryka ( lub emeryta- jak przeczytała moja Ania )




Na sam widok Drogi Królewskiej usłyszałam jęk z dwojga młodych piersi ,ale oto na drodze pojawił się książe z bajki, który stał sie obiektem nie tyle całowania, co fotografowania



W ciszy i z posapywaniem wdrapywałam się na górę , mając w pamięci, jak to niedawno (25 lat temu ) wbiegaliśmy tam z plecakami w ramach Rajdów Świętokrzyskich



20 min minęło i oczom moim ukazał się cel - Św.Krzyż. Tylko tę wieżę z anteną za klasztorem to chętnie bym zrównała z ziemią



Jak się okazuje, czasem i tam nie ma tłumów ludzi- ale musi to być poniedziałek
Moje dziewczyny zaopatrzone w sprzęt foto nawet nie poczuły zmęczenia wspinaczką



Pogoda cudna, błękitne niebo i pojedyncze chmurki- cudowne tło dla białych ścian klasztornych



cdn

Gdy Lidka gawędę rozpoczyna aż poprawia mi się mina:) Popraw tylko ostatnie zdjęcie bo wyświetla się "obrazek" czekam na ciąg dalszy

ja mam zdjęcie, sprawdzałam na internetexplorer i na chrom, a nawet nie mam juz jak poprawić, bo czas minął

aleś mi wierszem zakomplementował

no to idę z cd

Po zwiedzeniu krypt , klasztoru, piwnic z kawiarenką serwującą benedyktyńskie nalewki, ciasteczka i zapiekanki i innych zakamarków, ruszyliśmy dalej -czerwonym już szlakiem- w stronę Łysej Góry. No i w końcu dowiedziałam się, gdzie są te koszmarne metalowe konstrukcje, które Iras pieknie przedstawił w sąsiednim świętokrzyskim wątku
No, ale oprócz tego, ze są straszne, to jeszcze pełnią funkcję ochronną- dzięki nim wspaniałe gołoborza nie są zadeptywane



a z tarasu widokowego rozpościerają się przepiękne widoki. Ta kratka z pól, tak charakterystyczna dla Świętokrzyskiego, działa na mnie uspokajająco, pełen relaks trwał, dopóki nie przyszła grupa kolonijna



Ponieważ Krutul wymownie spoglądał na zegarek ( po czorta on go nosi na urlopie? ), że niby do nocy nie dojdziemy do mety, a to dopiero początek, etcetera, ruszyliśmy w dalszą drogę



Szlak, o zgrozo, wiedzie asfaltem, a wiara nasza , ze niedługo to się skończy, została wystawiona na ciężką próbę . Z Puszczy Jodłowej wyszliśmy w Szklanej Hucie mijając po drodze przystanek dla dorożek i bryczek ,a asfalt trwa w najlepsze i końca nie widać! Nie zwracajac uwagi na coraz kąśliwsze uwagi pozostałej trójki na temat tych, co to szlak tak wytyczyli, pogoniłam do przodu. Moja nadgorliwość tym razem została wynagrodzona, bo jako pierwsza weszłam na polną drogę . A tam takie widoki

Sielsko, anielsko, pachnąco.... tylko takie słowa przychodzą na myśl, gdy dookoła pola rumianku, gorczycy i zbóż wszelakich







Nasz babski zachwyt nie znalazł wystarczającego zrozumienia u płci męskiej i trzeba było porzucić okolice pachnące



i udac się w stronę lasu



Droga zielona , wiedzie wzdłuż granicy ŚwPN.



Nie ma to , jak oddać aparat we właściwe ręce. Wszechobecna przyroda nie pozwalała na zwiększenie tempa marszu, tematy fruwały- trzeba było je gonić , zboża falowały- trzeba to uwiecznić, a atutem nie do przebicia był tekst Edyty: trzeba to wszystko obfotografować, bo ja nie wiem, czy jak przyjadę tu za 20 lat z moimi dziećmi, to czy tu nie będzie jakiejś autostrady. Usmiałam się, ale faktycznie, kto wie...No to niech dziecko uwiecznia np takie cuda natury











Tak pustego szlaku, to jeszcze nie deptałam, od Szkl. Huty do Kakonin spotkalismy łącznie 5 osób



No i weszliśmy do wsi, a tam raj na ziemi-CZERESNIE!!!! oczywiście zakupilismy i jeszcze co niektórym było mało i pożerali prosto z drzewa



Gospodarz dał nam nadzieję, ze asfalt ( bo znów sie pojawił ) skończy się za jakieś 1,5 km z małym haczykiem , co oczywiście przełożyło się na ok 3 km, ale szliśmy pogryzając czeresnie i plując pestkami na odległośc, więc jak za parę lat zamiast zbóż wyrośnie sad czereśniowy, to się nie zdziwię



Doszliśmy do obiecywanego końca drogi, a tam kolejna cudna chata



Robią dookoła niej chyba jakiś mini skansen. Pod sklepem panowie robotnicy popijali żubra, które to zachowanie Krutul postanowił skopiować, co by miec siłe przed ostatecznym atakiem na Łysicę. trochę nas zmroził rzut okiem na drogowskazy, które mówiły o 2,5 godz podejściu na ten szczyt, ale cóż, komu w droge, temu kopa na zapęd , wiec ruszamy. Św. Mikołaja jeszcze zauważyliśmy, choć nikt sie nie pokwapił już żeby cyknąć jakąś fotkę ,a za niecałe 0,5 godz już była Łysica!!!



Anka totalnie oklapła z sił, nawet gadac przestała , więc Krutul oddał jej swoje kijaszki. W życiu sie nie spodziewałam takiej radykalnej odmiany! Miałam wrażenie, że jakiś motorek włączyła



Jak doszlismy do kapliczki w Św.Katarzynie, to ja już nie miałam siły kiwnąć palcem Siedziałam i zastanawiałam sie, czy 500 m do poznanego dzień wcześniej kiosku z lodami i piwem to nie za dużo



A koniec dnia był taki oto



I to koniec mego gadulstwa

Pogadaj Lidka pogadaj,dobrze Ci to idzie i wielce przyjemnie się czyta

Poczytałam sobie, pooglądałam te kłosy, kwiecie i mnie jakoś tak dziwny sielski spokój ogarnął
Dzięki za to sielsko, anielsko i pachnąco ( tak w ogóle to super ta fota z białym kwieciem z perspektywy biedronki )

to super ta fota z białym kwieciem z perspektywy biedronki

no bo nie ma to jak aparat w ręku dziecka, choćby nawet wyzszego od mamy

Lidkru, taki mały epizod z mojego życia.
Lat temu dużo albo i jeszcze więcej zgłupiałem totalnie i się ożeniłem hahha A moja podróż poślubna z braku funduszy odbyła się własnie w pasmie łysogórskim a dokładnie na Łyśca czy Święty Krzyż .

zostałam zmobilizowana i powstał i album w picassie
https://picasaweb.google.com/106366040196664844809/PilicaIGSwietokrzyskie2011