Forum Bieszczady - BieszczadzkieForum.pl

na tym zdjęciu z tablicą o ułanach (i z datą co jest ważną rocznicą historyczną), to musi być Stały Bywalec - Wołoszański się chowa! ;oDDD

Zdjęcie 1 i 2. Kanał Zaborowski, na wschód od Roztoki. Szlak żółty, w stronę Leszna.

Zdjęcie 3. Wieś Kępiaste.

Zdjęcie 4 i ostatnie. Otrok ma rację - padłem wtedy w boju. Następne moje wcielenie to Stały Bywalec.

Na zdjęciu zrobionym przeze mnie Wojtuś obejmuje Piwonię. Sam nie wie, jak bardzo ryzykuje. Adaś tak samo nierozważnie kiedyś postąpił.

No i gdzie ten odpoczynek naszej ekipy przy kapliczce? Coś Ci się, Wojtek, pop...liło . Widocznie ta czereśniowa czesko-morawska wódka była mocniejsza niż ta wypita przeze mnie gruszkowa.

Wczoraj przeszliśmy się już 28-my raz w tym roku po Puszczy Kampinoskiej, zaliczając trasę ok. 16 km ze Starej Dąbrowy do Cisowego i z powrotem. Spoglądaliśmy z niepokojem w niebo, na szczęście nie spadła już ani kropla deszczu. Nie o tej wycieczce chcę jednak napisać, tylko tej o przedwczorajszej - w niedzielę 14 sierpnia.

Był to prawdziwy survival.
Zaczęło się bardzo łagodnie. Wystartowaliśmy z Roztoki, poszliśmy czerwonym szlakiem na południowy zachód. Mieliśmy w planie dojść do Karpat (to nie pomyłka, Karpaty są również w Puszczy Kampinoskiej, można to sprawdzić na dokładnej mapie), stamtąd do Górek, by potem okrężną drogą przez Budy powrócić do Roztoki.
Po przejściu niecałych 4 km zaczęło się chmurzyć, potem padać. Akurat znaleźliśmy się na posadzie Łubiec, gdzie jest duża nowa wiata turystyczna, więc pod nią przeczekaliśmy deszcz.
Podjąłem jednak decyzję o radykalnym skróceniu wycieczki, z zaplanowanych ok. 17 km do 8-9 km. Chmur nie ubywało, drugi raz na szczęście w postaci wiaty turystycznej nie mogliśmy liczyć. Wchodzimy zatem na szlak żółty, docieramy nim do zielonego, a zielony prowadzi już nas do Roztoki, gdzie mamy samochód.
I tak to rzeczywiście było.

A ów survival to właśnie zielony szlak (na ww. odcinku), który po niedawnych ulewach zamienił się w pojezierze. Szybko przemoczyliśmy buty, potem wpadaliśmy w wodę po kostki, następnie po kolana, a raz nawet woda mi sięgnęła do pół uda (wpadłem w jakiś niewidoczny pod wodą dół). Nie wiedząc, ile takich podtopień jeszcze przed nami, cały czas brnęliśmy naprzód, za każdym razem licząc, że to być może już ostatnie jeziorko. Byliśmy mokrzy, wracać nie było sensu. Rozlewiska były bardzo szerokie, obejście szlaku łukiem nic nie dawało. Było tam równie głęboko, a ponadto bardziej zdradliwie.
Gdy w końcu dotarliśmy do zakrętu owego „wodnego” szlaku, weszliśmy na prowadzącą pod górę leśną drogę działową i tam dopiero odetchnęliśmy z ulgą. Wylaliśmy wodę z butów, wyżęliśmy spodnie i skarpetki. Na szczęście było b. ciepło, więc owo totalne przemoczenie (od pół uda w dół) nie spowodowało najmniejszego nawet przemarznięcia. Potem na parkingu jeszcze trochę posiedzieliśmy na słoneczku, które akurat wyszło.

Oczywiście następnego dnia (w poniedziałek 15 sierpnia, czyli wczoraj) udaliśmy się do puszczy już w innych butach, gdyż te przedwczorajsze jeszcze nie wyschły. W niedzielę wieczorem zdążyliśmy nawet pójść do „Decathlonu” na Szczęśliwicach (z domu mamy tam jakieś 2 km), czynnego do godz. 20-tej. Żona nie miała bowiem odpowiednich butów na zmianę, dopiero musieliśmy je kupić.

Czas szybko upływa. W ub. czwartek (29.XII.) zakończyłem sezon kampinoski AD 2011.
Z podsumowania wynika, że w 2011 roku zaliczyłem 47 całodniowych pieszych wycieczek po Puszczy Kampinoskiej (min. 15 km).
Do tego można dodać 3 wycieczki bieszczadzkie (vide „Weekend niepodległościowy w Bieszczadach”, na tym forum) oraz 25 treningów gimnastyczno-kulturystycznych (min. dwie i pół godziny, w warunkach domowych). Wyszło zatem łącznie 75 dni „sportowych” w ub. roku.

Dla porównania: w 2010 roku moje ww. „parametry” wyniosły odpowiednio 43+18+19=80.

Powyższy zwięzły zapis dedykuję ... dzisiejszym 30-to i 40-latkom. Gorąco polecam taki (lub podobny) sposób urozmaicania codziennej egzystencji, przeze mnie stosowany chyba od zawsze (a już na pewno od połowy lat 80-tych ub. wieku).
A jak nie, to czeka was to, co obserwuję u zdecydowanej większości moich rówieśników - kompletne zramolenie w zakresie kondycji fizycznej.
I żeby później nie było, że was nie ostrzegałem ...

Wiosna idzie, czy to widać, czy zramoleni forumowicze zastawili okna monitorami z forum? Jakieś spacery są realizowane?

W tym roku 6 razy byłem w puszczy. Wczoraj zaliczyłem 16,3km pogoda była rewelacyjna jak na zimę, trochę błota.

Ukazało się najnowsze (III) wydanie przewodnika po Puszczy Kampinoskiej wydawnictwa Rewasz (www.rewasz.pl). Znalazłem w nim b. ciekawą wskazówkę praktyczną, jak dojechać do puszczy z centrum Warszawy. Nie każdy jest bowiem turystą zmotoryzowanym, a i ci zmotoryzowani lubią być czasem w lesie bardziej na luzie i niekoniecznie gasić pragnienie tylko herbatą.
Dojechać tam (i powrócić) można tak:
www.motobuss.pl
Jeszcze z tej opcji nie korzystałem, ale myślę, iż jeszcze w tym m-cu ją przetestuję. Do tej pory, aby dostać się do Puszczy Kampinoskiej inaczej niż samochodem osobowym, trzeba było najpierw tłuc się do skrzyżowania ulic Górczewskiej i Lazurowej, albo do stacji metra Młociny. I dopiero stamtąd jechać autobusem podmiejskim do puszczy.